Περί καμήλων, πυρκαγιών και φιλοζωίας

Σε μία χώρα, ως τη δική μας, που τα περιστατικά κακοποίησης ζώων συντροφιάς αλλά και ζώων που χρησιμοποιούνται για εργασία, είναι εξαιρετικά συχνά η ζωοφιλία μας είναι για πολλούς λόγους υπό αμφισβήτηση. Σε μία χώρα όπου οι φόλες είναι στην πρωτοκαθεδρία και οι βασανισμοί από νέους κυρίως ανθρώπους αποκαλύπτουν το αποκρουστικό πρόσωπο της κοινωνίας μας, αναπτύχθηκε τελευταίως μια υποκριτική κατά τη γνώμη μου διαδικτυακή (πιασάρικη κατά τα άλλα) ευαισθησία, σχετικά με την αντιμετώπιση ενός προβλήματος που ανάμεσα στα άλλα αντιμετωπίζει η Αυστραλία. Η αδιαφορία μας για τις άθλιες συνθήκες εκτροφής των ζώων και πτηνών για κατανάλωση στην Ελλάδα και η ύπαρξη τόσων χιλιάδων αδέσποτων παρά τα πολλά likes και τις καρδούλες κάτω από τις σχετικές αναρτήσεις για την οικολογική καταστροφή στην Αυστραλία, δεν μπορούν να κρύψουν ότι στο εθνικό μας κοινοβούλιο όταν ήρθε η ώρα για την ψήφιση της συνταγματικά κατοχυρωμένης προστασίας των ζώων, όλα τα κόμματα πέραν του ΚΚΕ και ορισμένων μεμονωμένων, σφύριζαν αδιάφορα υποκύπτοντας απροκάλυπτα σε συμφέροντα. Που ήταν τότε η ελληνική θιγμένη φιλοζωική συνείδηση; Λίγα λόγια λοιπόν για τις συμπαθείς καμήλες και την «βάρβαρη» αντιμετώπιση τους από τους Αυστραλούς που κατά τα φαινόμενα ξύπνησαν ( ; ) συνειδήσεις στην Ελλάδα. Οι καμήλες όπως και οι λαγοί και οι γάτες αλλά και άλλα είδη (του λευκού ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου) δεν αποτελούν γηγενή είδη της Αυστραλίας. Δεν ανήκουν στο οικοσύστημα και προξενούν (όπως και ο λευκός άνθρωπος) τεράστιες καταστροφές. Οι καμήλες ειδικώς, μεταφέρθηκαν στην Αυστραλία στο τέλος του 1800 και χρησιμοποιούνταν, κατά μία εκδοχή, από μέλη της Αφγανικής κοινότητας. Η ανθεκτικότητα τους στις συνθήκες και η ελεύθερη, στη φύση, αναπαραγωγή τους, αύξησε ανεξέλεγκτα τον πληθυσμό τους. Αποτελούν μαζί με τους λαγούς, τα καγκαρούς (όσο κι αν αυτό στα μάτια των "δυτικών" είναι παράξενο) και τις αγριόγατες (απόγονοι της κατοικίδιας γάτας,) pests -παράσιτα. Μπορεί αυτό το «παράσιτα» να ηχεί περιέργως, αλλά στη φύση, που υπακούει στους δικούς της νόμους, ισχύει. Οι αρμόδιες αρχές των φιλόζωων ομολογουμένως Αυστραλών, προσπαθούν να περιορίσουν -με την "βάρβαρη" θανάτωση- τον πληθυσμό αυτών των ειδών. Οι αγριόγατες φερ’ ειπείν απόγονοι των οικόσιτων γατών που η ανθρώπινη αδιαφορία τις κατέστησε από δεσποζόμενες σε αδέσποτες (βλέπετε κάποια ομοιότητα εδώ) δεν έχουν καμία σχέση με τις συμπαθείς γατούλες και είναι υπεύθυνες για ασύμμετρα μεγάλες καταστροφές στα γηγενή ζώα κυρίως τα πτηνά (ειδικά τα κακατούς -άγριοι παπαγάλοι αλλά και τα μικρά μαρσιποφόρα.) Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλες τις οικόσιτες γάτες στην Αυστραλία φορούν στο λαιμό καμπανάκι ώστε να "ειδοποιούνται" κατά τις νυχτερινές κυρίως εξορμήσεις τους, τα θηράματα τους και να μην καταλήγουν στα στομάχια τους. Τα συμπαθή καγκουρώ (καγκαρούς για τους Αυστραλούς) επικηρύσσονται από τις αρχές και η καταστροφή τους είναι μέτρο προστασίας της χλωρίδας, του σπάνιου νερού αλλά και των οργανωμένων καλλιεργειών. Τι είναι πιο «φιλόζωο;» Να εξαφανίζονται σπάνια προστατευόμενα είδη λόγω έλλειψης νερού και τροφής ή να μειωθεί κατά 10.000 ο αριθμός των καμηλών που είναι 1.200.000 και διπλασιάζονται κάθε 10 χρόνια και των 50.000.000 καγκουρώ που αναπαράγονται με ταχύτατους ρυθμούς και δεν έχουν φυσικούς εχθρούς εκτός του αρπακτικού ντίγκο (ένα είδος σκύλου) που απειλεί τα μικρά μόνο μαρσιποφόρα είδη. Τι είναι προτιμότερο να προστατεύεις με κάθε μέσο τη χλωρίδα και την πανίδα ή να την αφήσεις έρμαιο ειδών που δεν αποτελούν μέρος του οικοσυστήματος αλλά έχουν εξαιρετική προσαρμοστικότητα; Όσο αφορά τους λαγούς (feral rabbits) είναι χαρακτηριστική η κατασκευή από τις αρχές του 1900 του μεγαλύτερου φράχτη στον κόσμο που περιορίζει την εξάπλωση τους από την Δυτική Αυστραλία στην ενδοχώρα. Οι ενέργειες αυτές είναι αναγκαία εκ των υστέρων μέτρα που οι άνθρωποι παίρνουν για να περιορίσουν ένα πρόβλημα που η ίδια η ανευθυνότητά τους δημιούργησε.

(Συνέχεια από την ανάρτηση:)

Γράφονται ή γίνονται παντιέρα ακτιβιστικών ενεργειών εξωφρενικά πράγματα αυτές τις μέρες. Όπως πχ το ότι οι φονικές πυρκαγιές οφείλονται σε εμπρησμούς για τη δημιουργία χορτολιβαδικών εκτάσεων ή ότι να χρησιμοποιηθούν οι άγριες καμήλες για την παρασκευή παστουρμά ή αυτό που ακούστηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι τα κοάλας είναι εύφλεκτα γιατί τρώνε ευκαλύπτους ( ; ) κ.ά. παρόμοια. Διαφεύγει ίσως, και γι αυτό ή αγωνία για το νερό, ότι ανεξάρτητα από την ανθρώπινη εκμετάλλευση, την εμπορευματοποίηση των φυσικών πόρων ή την υπόκυψη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στην Αυστραλία (πλην του ΚΚΑ να μην ξεχνιόμαστε) στις επιταγές του καπιταλισμού, πρόκειται για την πλέον άνυδρη ήπειρο-χώρα του πλανήτη. Αυτό, ανεξαρτήτως αν οι ανθρώπινες δραστηριότητες το επιτείνουν ή το μετριάζουν, είναι γεγονός μη αμφισβητήσιμο. Επανερχόμενος όμως στις καμήλες και με αφορμή απόψεις για την μεταφορά ως δώρο των καμήλων σε άλλες χώρες που ενδεχομένως τις έχουν ανάγκη ας έχουμε υπόψη μας ότι οι Αυστραλοί εκτρέφουν καμήλες για γαλακτοφορία και κατανάλωση κρέατος όπως επίσης και καγκαρούς, κροκοδείλους και ίμιου, που το κρέας τους το βρίσκεις στα σούπερ μάρκετς και είναι κτηνιατρικά ελεγχόμενο. Οι καμήλες για τις οποίες συζητάμε είναι άγρια ζώα. Δεν τρώγονται. Ακόμα όμως και να τρώγονταν, τα κόστη για την συλλογή, σφαγή, επεξεργασία του κρέατος και αποστολή είναι απαγορευτικά. Αν υποθέσουμε όμως ότι θα αποφάσιζαν να χαρίσουν τις άγριες καμήλες στην Αφρική ως ζώντα ζώα (livestock.) Αυτό θα ήταν αδύνατο καθώς προϋποθέτει ειδικά πλοία, ειδική τροφή και νερό και το δεδομένο ότι θα άντεχαν την βάσανο του ταξιδιού και δεν θα αποδεκατίζονταν κατά τη διάρκεια του. Υπάρχει και το προηγούμενο των βοοειδών που ζώντα, μεταφέρονται για κατανάλωση κυρίως στην Κίνα και για τις συνθήκες διαβίωσης τους στα πλοία μεταφοράς διαμαρτύρονται και δικαίως οι φιλοζωικές οργανώσεις. Πόσο ανθρωπιστικό θα ήταν αυτό αν επεκταθεί; Εξάλλου γιατί να εξάγουν ζώσες καμήλες στη βόρεια Αφρική όπου υπάρχουν εξημερωμένες σε αφθονία. Αν υποθέσουμε ότι εγκλιματίζονται στο νέο περιβάλλον ακόμα και η εξημέρωση άγριων ενήλικων ζώων για εργασία θα ήταν απέλπιδα προσπάθεια. Για να εξάγεις εξάλλου άγρια ζώα προϋποθέτει κτηνιατρικούς ελέγχους ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν είναι φορείς ασθενειών που θα εξαπλωθούν στους τοπικούς πληθυσμούς με καταστροφικές συνέπειες για την κτηνιατρική παραγωγή της χώρας, αποδέκτη. Ως παράδειγμα αναφέρω ότι ακόμα κι ένα μήλο να έχεις μαζί σου στο αεροπλάνο από Ανατολική Αυστραλία στη Δυτική σε υποχρεώνουν στο αεροδρόμιο να το πετάξεις, σε ειδικούς για το σκοπό αυτό κάδους, για το φόβο των ασθενειών. Πόσω μάλλον ζώντα ζώα και μάλιστα σε άλλη χώρα. Καλό είναι να μοιραζόμαστε την ευαισθησία των ειλικρινών ή υποκριτικά φιλόζωων, αλλά καθώς το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο η λύση «να μεταφερθούν οι καμήλες στην Αφρική που τις έχουν ανάγκη» είναι δυστυχώς ουτοπική και περισσότερο απάνθρωπη ακόμα κι από τη θανάτωση τους, όσο κι αν αυτό ακούγεται οξύμωρο. Είναι αποδοτικότερο να πιεστούν οι κυβερνήσεις να μην υπακούουν στο νόμο του κέρδους (χειρότερος από το νόμο της ζούγκλας) και να μην δημιουργούν τις συνθήκες -με την άρνηση τους για συμμόρφωση στον περιορισμό της κλιματικής κρίσης- μη επιβίωσης για ανθρώπους και ζώα. Μην διαφεύγει επίσης ότι η Αυστραλία αντιτίθεται στις συμφωνίες για το περιορισμό των ρύπων στην ατμόσφαιρα καθώς θεωρεί ότι θίγονται τα συμφέροντά της. Μία θέση που προσφάτως επαναλήφθηκε από τον πρωθυπουργό Μόρισον και επικυρώθηκε απροκάλυπτα από την «εργατική» αντιπολίτευση. Εδώ ακριβώς, μαζί με την ελλιπή αντιμετώπιση των πυρκαγιών από τις αρμόδιες αρχές και την περικοπή των κονδυλίων για την επιστημονική μελέτη των συνεπειών της κλιματικής κρίσης, βρίσκεται και η εξήγηση για τις φωτιές που κατακαίουν ανεξέλεγκτα την Αυστραλία. Όσον αφορά για την φιλοζωική μας ευαισθησία καλή είναι αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερη αν δίναμε το παράδειγμα με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας αλλά και αν βασίζαμε τη γνώμη και τις απόψεις μας σε πραγματικά στοιχεία πέραν των εντυπωσιακών αλλά ανούσιων και ανώδυνων διαδικτυακών Likes!