Aχνή ελπίδα

Το να αφήνεις τα προβλήματα να φτάνουν σε κατάσταση εκτός ελέγχου, ώστε κλιμακούμενα να καταλήγουν σ’ ένα σημείο όπου η καθυστέρηση για την αντιμετώπισή τους να μην είναι πλέον μία βιώσιμη επιλογή, είναι ενδεχομένως η στρατηγική που η κυβέρνηση των αρίστων έχει επιλέξει για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Όταν λοιπόν φτάνουν τα πράγματα στο απροχώρητο, εμφανίζεται ο ηγέτης, και η κυβέρνησή του και κάνει «διορθωτικές» παρεμβάσεις. Η covid 19 «θεριεύει» και η αναποφασιστικότητα κατά το επιεικέστερο, για τη λήψη ουσιαστικών μέτρων που συνοδεύεται με την αντίστοιχη πεισματική άρνηση για την ενίσχυση των υποδομών και όλων των σχετικών που δεν είναι απαραίτητο να επαναληφθούν εδώ, είναι απροκάλυπτα εμφανής. Δεν πρόκειται όμως για αμέλεια, σαστισμένη αντιμετώπιση των συνεπειών της αρρώστιας ή λάθος, αδέξιους χειρισμούς. Είναι ιδεολογική επιλογή! Αυτή η εν πολλοίς απροκάλυπτη, ακόμα και για τους αδαείς, αντιεπιστημονική, αντιμετώπιση που κρύβεται πίσω από τη φράση «εμείς κάνουμε ότι λένε οι επιστήμονες και οι στατιστικές τους» είναι απλώς το προπέτασμα καπνού που επιδιώκουν για την κάλυψη των μεθοδεύσεων τους. Είναι επίσης και η βολική, εύκολη, δικαιολογία για την απόσειση των ευθυνών που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να χρεωθούν. Ακόμα και οι «διαφωνίες» των ειδικών, αυτές τουλάχιστον που δημοσιοποιούνται, αξιοποιούνται από την κυβέρνηση, με την «βοήθεια» ορισμένων χρηματοδοτούμενων μέσων «ενημέρωσης» και λειτουργούν υποστηρικτικά των μεθοδεύσεων της. Η προτεραιότητα που δίνεται στην προστασία της καπιταλιστικής οικονομίας και κατά όποιου μέτρου ή προτάσεων την απειλεί ή έστω την αμφισβητεί, όπως πχ οι επιτάξεις των ιδιωτικών κλινικών ή η στοιχειώδης προστασία των πληττόμενων, μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, είναι μια καλά μελετημένη μέθοδος που βλέπει στο μέλλον. Βλέπει την πραγματικότητα ή την κανονικότητα όπως την ονομάζουν όπως αυτή θα διαμορφωθεί μετά την εξάλειψη της πανδημίας. Διότι η πανδημία κάποτε, με τεράστιες απώλειες που δεν περιορίζονται σε ανθρώπινες ζωές θα εξαλειφθεί. Δεν δίστασαν ποτέ και σε κάθε τόνο να επαναλαμβάνουν ότι στον καπιταλισμό η κρίση μετατρέπεται σε ευκαιρία. Συνεπείς λοιπόν με την ιδεολογική τους κάλυψη, άδραξαν αυτή την ευκαιρία. Αυτό το κρυφτούλι, η αντιφατικότητα των μέτρων που είναι ήδη σε ισχύ και εφαρμόζονται διαδοχικώς όταν «ξεφεύγει» η κατάσταση, ο παραλογισμός με τον εμβολιασμό, η εμμονή για τη μη ενίσχυση του υγειονομικού συστήματος, η κεκαλυμμένη ενδεχόμενη μεθόδευση για ανοσία αγέλης δια της υπερμετάδοσης του ιού και η περιστολή των δικαιωμάτων μας είναι ο βηματισμός των κυβερνήσεων, στο μονοπάτι που οδηγεί στην μετά πανδημία εποχή όπου η άρχουσα τάξη θα συνεχίσει να έχει τον έλεγχο. Όπου τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα θα εξακολουθούν να καταργούν δικαιώματα εργαζομένων προς όφελος της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια των λίγων, όπου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο θα έχει φτάσει πλέον σε επίπεδα προ της βιομηχανικής επανάστασης. Όπου τα εκατομμύρια των ανέργων θα είναι, η θεωρητικά διαπιστωμένη, καλύτερη εφεδρεία του συστήματος. Θα είναι όμως -με την συνειδητοποίηση της και η στρατιά που θα έχει στα χέρια της τη δύναμη, τον τρόπο και την ιδεολογική αρματωσιά για την ανατροπή αυτού του αδηφάγου, εγκληματικού συστήματος που υπονομεύει τις ζωές μας.