Θολούρα Μαύρη

Δεν υπάρχουν μόνο οι συμβιβασμένοι και οι συμβιβασμένες που επιλέγουν συνειδητά ή όχι, αυτή τη στάση ζωής αλλά κι οι δήθεν σκεπτόμενοι/ες που ντύνουν τη θολούρα τους με «περισπούδαστα» αστυνομικού τύπου ερωτήματα και απορίες ως σύγχρονοι Σέρλοκ Χολμς, αρνούμενοι να δουν την ουσία. Αποδεικνύουν έτσι ότι υπάρχει πολλή δουλειά ακόμα που πρέπει να γίνει, σε όλα τα επίπεδα, ας μη γελιόμαστε, για να ξεστραβωθούν, να πάψουν να είναι οι άγκυρες και τα βαρίδια που μας κρατάνε μαζί τους, κάτω στην άβυσσο του «τρόπου σκέψης» και συνεπώς της μαύρης πραγματικότητας τους. Εκατομμύρια τα παραδείγματα! Πόσοι και πόσες δεν προσπαθούν καν να ξεπεράσουν το επιφανειακό και το ανούσιο, «υπάρχοντας» εκεί έξω, εξωτερικεύοντας με κάθε ευκαιρία, τη μαυρίλα τους. Πόσοι και πόσες σκέφτονται παρόμοια έστω κι αν δεν εκφράζονται. Πόσοι και πόσες δεν θα περιμένουν «ανακριτικές» διαδικασίες αστικού πλαισίου για να μας πείσουν ότι οι σκλάβοι έχουν συμφιλιωθεί με τις αλυσίδες τους και οι σκέψεις τους δεν ξεπερνούν, επιεικώς, το παιδαριώδες; Αν θέλουν μασημένη τροφή ας προσπαθήσουν να αντιληφθούν τι κρύβεται πίσω από το δισταγμό άμεσης καταγγελίας παρόμοιων αποτρόπαιων πράξεων, διαβάζοντας τη συγκλονιστική φράση μίας πρώην φοιτήτριας του ΑΠΘ που κατάγγειλε τώρα παρόμοια εμπειρία που είχε στο παρελθόν με καθηγητή της. Έγραψε: «Μου εγκατέστησε το φόβο στην ψυχή μου.» Αυτή είναι η απάντηση σ΄ αυτούς και δυστυχώς και σε αυτές, που αναρωτιούνται: «Γιατί τώρα και όχι τότε» ή τα ηθικοπλαστικά του τύπου: Πόσα «κοριτσάκια» θα έσωζε αν έκανε την καταγγελία εγκαίρως. Δυστυχώς δεν έχει κατακτηθεί τίποτε ακόμα! Στο άλφα είμαστε! Ας μην ζούμε στη «φούσκα» μας και τα αλγοριθμικά επιβεβλημένα περιβάλλοντα! Είναι η πλειοψηφία. Ζούμε ανάμεσα τους και όχι το αντίθετο! (Την ανάρτηση εντόπισε ο Manos Saridakis. Αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να καλύψω το όνομα της συντάκτριας της ανάρτησης αλλά πιστεύω ότι όλοι πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και την ευθύνη αυτών που γράφουμε.)