Για σένα η ερώτηση. Για σένα που η ευαισθησία σου, περιορίστηκε στο αν θα πρέπει να το λέμε Μαυροβούνι ή Καρά Τεπέ.
Μάταιο να σου ζητήσει κανείς να ευαισθητοποιηθείς, καθώς βλέπεις αυτές τις φωτογραφίες. Μάταιο επίσης να προσπαθήσει να σε πείσει κάποιος ότι αυτοί οι άνθρωποι (αδελφούς δεν τους λέτε εσείς οι χριστιανοί;) δεν επέλεξαν οι ίδιοι να ζήσουν έτσι. Αδελφούς σου, συνάνθρωπους, δεν τους ονομάζουν αυτοί που σου διδάσκουν το «Αγαπάτε Αλλήλους.»
Ανούσιο ίσως να σου ζητήσει κάποιος να δεις πέρα από τη μύτη σου και να αναρωτηθείς, γιατί θαλασσοπνίγονται για να φτάσουν στα ελληνικά νησιά σου. Ναι τα νησιά αυτά που διακόσια χρόνια τώρα, πλέουν μες στην εγκατάλειψη, χωρίς γιατρούς, σχολεία και τα στοιχειώδη.
Λόγια που δεν θα φτάσουν στα αυτιά σου, τα λόγια που θα αποπειραθούν να σου περιγράψουν ότι στην ιστορία σου έχεις πολλές παρόμοιες, με αυτές των προσφύγων, εμπειρίες.
Μάταιο επίσης να σε φέρει αντιμέτωπο με την αντίληψη ότι αυτοί απειλούν τον «πολιτισμό» σου.
Έδωσες εξετάσεις όταν φώναζες: Τι δουλειά έχουν εδώ αυτοί ή όταν ζητούσες να πάνε από εκεί που ήρθαν, λέγοντας ότι δεν ήσουν «υπεύθυνος» για την γέννηση των παιδιών τους.
Όταν έτρωγες σουβλάκια απέξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και χόρευες τσάμικο φορώντας περικεφαλαίες περιγράφοντας ως απολίτιστους, τους πεινασμένους γιατί δεν τρώνε …χοιρινό. Τι ήθελες να «νοιώσω» όταν ξεστόμιζες ότι αυτοί γεννάνε πολλά παιδιά και θα μας «αλλοιώσουν;»
Πόσες αλήθεια αφορμές μου έδωσες εσύ ο ίδιος (γιατί ο ίδιος είσαι) όταν αμφισβήτησες την αναγκαιότητα του εμβολιασμού, όταν ποδοπάτησες τις μάσκες όταν «ενοχοποίησες» το 5G και μίλησες για τσιπάκια του Γκέητς και του Σώρος για να σε πω κρετίνο. Όταν ζητούσες εξ ουρανού σωτηρία και σήκωνες το μεσαίο δάχτυλο έξω από τον οίκο του θεού σου.
Έδωσες εξετάσεις και κρίθηκες. Αποκτηνώθηκες! Κανένας δεν θα προσπαθήσει να σε ρίξει στο φιλότιμο, αυτό που λες με εθνική υπερηφάνεια ότι δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα και να σε βοηθήσει να ξυπνήσεις συναισθήματα.
Δεν είναι εξάλλου για λύπηση αυτά τα παιδιά που κρυώνουν. Αυτά τα παιδιά να τα δείχνεις στα παιδιά σου και να τα προτρέπεις να τους μοιάσουν για τη δίψα τους για τη ζωή και τη δύναμη με την οποία αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα που τους επιβάλλεις. Αυτά που τουρτουρίζουν βρεμένα, στα αποθετήρια ψυχών που αυτοί που σε κυβερνούν επέλεξαν να φυλακίσουν.
Η ανοχή σου είναι το πράσινο φως. Πρέπει να νοιώθεις υπερήφανος!
Εξάλλου για να «λυπηθείς» πρέπει στη ζωή σου να ‘χεις αγαπήσει, να ‘χεις αγαπηθεί, να ‘χεις νοιώσεις τον πόνο του άλλου σα δικό σου. Να μην ξεχάσεις τους λαδάδες και τους δωσίλογους κουκουλοφόρους του ένδοξου δικού σου παρελθόντος που τάχατες απειλείται από «ξένους.»
Είναι ίσως, γιατί στη ζωή σου έμαθες, ότι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει. Σου ‘γινε βίωμα αυτό που έλεγες από παιδί, κρυμμένος πίσω απ’ το μικροαστισμό σου: Εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα; Εσύ επιλέγεις, χωρίς κανένα δισταγμό, καμιά αναστολή να 'σαι κτήνος!
Όχι δεν σε βρίζω. Τον καθρέπτη κρατάω μπροστά στο πρόσωπο σου. Δεν μπορώ να ελέγξω πώς εσύ ο ίδιος, περιγράφεις αυτό που βλέπεις αλλά το μόνο που σου συνιστώ είναι αν μπορέσεις να φανταστείς τη γιαγιά σου όταν ερχόταν από τη Μικρά Ασία. Τις διακρίσεις και το ρατσισμό στις «παστρικιές Σμυρνιές» που έδειχναν οι όμοιοι σου, στους έλληνες αδελφούς σου που έφταναν κατατρεγμένοι. Να σκεφτείς τις βαποριές των μεταναστών για το νέο κόσμο και τους γκασταρμπάιτερ της Γερμανίας. Να δεις τις πινακίδες στην Αμερική των αρχών του αιώνα: No Dogs, No Greeks. Να αναλογιστείς αν ο μύθος που επαναλαμβάνεις ότι εμείς τάχατες πηγαίναμε νόμιμα, με χαρτιά στην Αυστραλία, είναι αληθινός στη γενικότητά του. Να σκεφτείς τις παρθενορραφές στις «νύφες» που στέλναν για τη διαιώνιση τους είδους, στους πρώτους έλληνες μετανάστες. Τι προφασίζονταν για να λαμβάνουν τα επιδόματα. Να σκεφτείς την εγκληματικότητα των συμπατριωτών σου στη Νέα Υόρκη και τη Βοστώνη με τη «ροπή σε τυχοδιωκτικές μεθόδους.»
Μη χαστουκίσεις τη «γυναίκα σου» γιατί δε σου’ φερε τον καφέ όταν και όπως τον ήθελες και μη ξεστομίσεις την απορία σου γιατί η Μπεκατώρου «μίλησε» μετά από τόσα χρόνια. Εσύ ο ίδιος είσαι, που βίασες, εντός γάμου, τη «γυναίκα σου» και έδειρες το παιδί σου για να γίνει …άνθρωπος.
Μην απορρίψεις την ελληνικότητα του Αντετοκούμπο γιατί δεν έχει το ίδιο χρώμα με σένα και μην κατηγοριοποιήσεις κάθε παραβατικό δημιούργημα σου, ως Αλγερινό. Σκέψου επίσης και δηλώσεις αυτών που σήμερα, υπηρετούν, όπως νομίζεις, τα συμφέροντά σου όπως «δίπλα στους τσιγγάνους μένουν άνθρωποι» ή τον τηλεπώλη που πούλαγε αντισημιτικά βιβλία ή το Αγών Μου, του αδόλφου.
Για να μη σου ζητήσω να σκεφτείς και τους άλλους που με μπαλταδάκια κυνηγούσαν την ελεύθερη έκφραση ή τους χρυσαυγίτες που είδες με συμπάθεια.
Και για να μην σου ξεφύγει και το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο,» αναρωτήσου γι' αυτό το: «Δεν έχω αυταπάτες. Δεν είναι δυνατό να έχουμε κοινωνία ισότητας» ή τους θεατρινισμούς πρώην κοινοβουλευτικών εκπροσώπων που δηλώνουν αλληλέγγυοι με τις γυναίκες, που καταγγέλουν το βιασμό τους αφού πρώτα τις διαπόμπευσε ως «οροθετικές που απειλούσαν.»
Τι νοιώθεις αλήθεια εσύ, (διότι ο ίδιος είσαι,) στο διάβασμα της αγγελίας: Ζητείται κοπέλα, ευπαρουσίαστη, 20-25 ετών ως υπάλληλος γραφείου; Αλήθεια τι νοιώθεις όταν σχολιάζεις χυδαία το ντύσιμο της κοπελιάς που περνάει δίπλα σου ή όταν απλώνεις το χέρι σου στην υπάλληλό σου που δουλεύει από ανάγκη; Επικυρίαρχος άντρας; Κολώνα της κοινωνίας σου;
Προτού «επιτρέψεις» μπάτσους στα πανεπιστήμια (σ΄αυτά που θέλεις να πάνε τα παιδιά σου αύριο), φέρε στο νου σου και το Ζακ που ταρακούναγε την ηθική, έννομη τάξη σου και μη ξεχάσεις κι αυτούς για τους οποίους νοιώθεις υπερήφανος όταν τους βλέπεις να περιπολούν ή για τον προϊστάμενο τους που ποινικοποιεί τη σωτήρια ανυπακοή.
Επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ίσως τότε και μόνο τότε, μπορέσεις να καταλάβεις τι είναι αυτό που θα σε κάνει από κτήνος, άνθρωπο!
Σε ‘σενα (γιατί εσύ ο ίδιος είσαι,) ίσως τότε περάσει φευγαλέα από το νου σου ότι αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει!
Για το μόνο που μπορώ να σε διαβεβαιώσω είναι ότι αυτός ο κόσμος θα αλλάξει είτε το εγκρίνεις είτε όχι!
