Δεν είναι "αναγκαία" η υπεράσπιση του Κιμούλη!
Αν λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, (όπως τον καταγγέλλουν) ως εργοδότης είναι κατάπτυστος.
Όπως κατάπτυστοι, κατά το επιεικέστερο, είναι κι όλοι οι εργοδότες (άρρενες ή θήλεις,) που καταχρώνται της εξουσίας που τους δίνει ένα σύστημα εκμετάλλευσης και «φέρονται» με παρόμοιο (όπως καταγγέλλεται) τρόπο, στους υφιστάμενους τους, εργαζόμενους ή συναδέλφους.
Δεν υπάρχει το ελαφρυντικό της «καλλιτεχνικής ιδιορρυθμίας» που κατά τα λεγόμενα, επεκτείνεται και στις σχέσεις του γνωστού ηθοποιού με τους γύρω του.
Ας μην μπούμε στο τριπάκι να τον κατατάξουμε δίπλα στους βιαστές επίσης!
Όχι μόνο γιατί άλλο πράγμα είναι ο βιαστής και ο βιαστής ανηλίκων από τον «βίαιο» εργοδότη, τον ασκούντα σωματική και ψυχολογική βία (που είναι) αλλά γιατί οι γενικεύσεις ευνοούν τους γενικεύοντες και έτσι μας διαφεύγει η ουσία.
Αυτό το «τσουβάλιασμα» δίνει ελαφρυντικά στο βιαστή!
Πολλοί τον γνωρίζουμε ως καλό ηθοποιό.
Η κατά τα φαινόμενα, «ένταξή» του στο «προοδευτικό στρατόπεδο» δεν αποτελεί απριόρι, κριτήριο αθωότητας ή ενοχής επίσης!
Δεν είναι αποδεκτό επίσης αυτή, η όπως καταγγέλλεται, βίαιη συμπεριφορά του στους συναδέλφους του, να αποτελέσει αφορμή για «χρέωση ευθύνης» στο κόμμα που υποστηρίζει ούτε γενικότερα σ’ αυτό που, θολά είναι αλήθεια, καμιά φορά περιγράφουμε ως προοδευτικότητα. Είναι κοινό μυστικό ότι σε όλα τα επίπεδα, είναι πολύ εύκολο να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι και να ενδύεσαι κατά το δοκούν, βολικούς, στα μέτρα σου, μανδύες κατά πως σε εξυπηρετεί. Επίσης δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η δημοσιοποίηση και η χρήση ενίοτε της «ιδεολογικής» σου ταυτότητας ή οτιδήποτε θέλεις να βάλλεις μετά τη λέξη «ιδεολογικής,» είναι πράγματι προσδιοριστικό στοιχείο.
Αυτά κρίνονται διαρκώς, in vivo.
Αξίζει όμως ωα σταθούμε απέναντι σ’ αυτή την αφάνταστη ευκολία που μερικοί έχουν, προς την βολική ανθρωποφαγία.
Να μην ασπαστούμε τη λογική να βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος που μας κρύβουν ή δεν θέλουν να ασχολούμαστε μ’ αυτό. Θολώνουν έτσι, καθώς τους βολεύει, ακόμα περισσότερο τη σούπα του καπιταλισμού, της πατριαρχίας και της εκμετάλλευσης, (έννοιες σύμφυτες) μέσα στην οποία μας θέλουν κολυμβητές ή πνιγμένους.
Να μην πειστούμε επίσης, από την καταφυγή «λόγω οργής,» στα αστικά δικαστήρια για να βρει, ο φερόμενος ως απαράδεχτος εργοδότης και βίαιος άνδρας, το «δίκιο» του.
Αυτό είναι αλήθεια, ξενίζει! Δεν μπορείς ως «προοδευτικός,» φερόμενος κομουνιστής (μεγάλες κουβέντες) ή συμπαθών τουλάχιστον να αποδέχεσαι το ρόλο της αστικής δικαιοσύνης που ξέρουμε πως λειτουργεί μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο και να «κάνεις χρήση των υπηρεσιών της» για να «δικαιωθείς.»
Ως δημόσιο πρόσωπο γνωρίζει ή τουλάχιστον οφείλει να γνωρίζει κάποιος ότι αλλού είναι η αρένα που δικαιώνει ή απορρίπτει! Από την άλλη, αυτή η τρωθείσα εικόνα ενός «προοδευτικού» δεν θα με διευκολύνει καθόλου να «καταπιώ» όλη αυτή τη σιωπή που τήρησαν και τηρούν, καταγγέλλοντες και καταγγέλλουσες, κακοποιημένοι, σωματικώς και ψυχολογικώς πληγέντες και εν τελει καθημερινοί άνθρωποι όπως εσύ κι εγώ, σε «παρόμοιες» μ’ αυτές που περιγράφονται, συμπεριφορές. Όταν δημόσιες κακοποιήσεις όπως επί παραδείγματι το χαστούκι και το κατάβρεγμα, από το ναζιστικό βδέλυγμα, live on air, στην Κανέλλη, δεν έδιναν περιθώρια της παραμικρής αμφισβήτησης. Τότε, πολλοί και πολλές, το έπαιξαν αμίλητοι, ακούνητοι, αγέλαστοι (και παρόντων στο επεισόδιο μη εξαιρουμένων.)
Μεγάλο μέρος για να μην πω η πλειονότητα της «κοινής γνώμης,» (δεν υιοθετώ τον όρο που συμβατικά χρησιμοποιώ) αυτό που τώρα αγανακτεί, ομαδοποιείται και στρατεύεται, ένθεν κακείθεν, ντύθηκε και ντύνεται «θεατής.»
Την ίδια στάση κράτησαν και κρατούν απέναντι στη βία της εξουσίας ή στην κακοποίηση της γειτόνισσας, στο χαστούκι που δέχτηκε η γυναίκα από το σύντροφο της στο λεωφορείο, στο βιασμό της δεκάχρονης στον παρακάτω δρόμο, στο ξύλο που «τρώει» η κυρία του τρίτου ορόφου και τόσα άλλα που μπορούμε να εξιστορήσουμε.
Δεν τους «αφορούσε» τότε το ζήτημα;
Ή μήπως την βαρβαρότητα την εντοπίζουν επιλεκτικά με άλλα κριτήρια ή όταν θίγεται στενά η προσωπικότητα, ο εγωισμός και η επαγγελματική τους αξιοπρέπεια;
Τα όρια της προοδευτικότητας και της μη προοδευτικότητας είναι πολύ συχνά, ασαφή.
Εκ παραλλήλου όμως και τα όρια της ανοχής και της βουβαμάρας που επιδεικνύουμε στη λεκτική και σωματική βία, ή και συνταγματικώς κατοχυρωμένης βία, αυτό ακριβώς που κάνει δηλαδή ο κάθε καθημερινός κασιδιάρης, γνωστός ή άγνωστος, δημόσιο ή μη πρόσωπο, «στρατευμένος» ή μη, δεν είναι «λαστιχένια.»
Δεν είναι πλαστελίνη για να τα πλάθουμε και να τα χρησιμοποιούμε όπως μας «συμφέρει» ή μας εξυπηρετεί!
