O ξεπεσμός μιας δεξιάς «αριστεράς»
Όχι δεν είναι παραλογισμός! Δεν ζούμε σε σουρεαλιστικές εποχές. Το να μην ήσουν παλιότερα οργανωμένος σε πολιτική νεολαία, να μη σε απασχολούσε η πολιτική, αποτελούσε κουσούρι που εμπόδιζε ακόμα και τις κοινωνικές σου σχέσεις. (Όχι πως μας οδήγησε σε κάνα ξέφωτο αυτό). Σήμερα αν δεν συζητάς για τα πούρα του ηγέτη αντί του προλεταριακού διεθνισμού, τις διακοπές στα κότερα της ελίτ αντί για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τον Πολάκη, τον Κούλη, την Πορτοσάλτια δημοσιογραφία, τις μίζες και την απροκάλυπτη «σπιρτάδα» ηγετών, αντί να προβληματίζεσαι για το αν είναι ένα το κόμμα ή δύο, (λυμένο σήμερα όπως και τότε) είσαι ένα τίποτε! Αν δεν συζητάς για "ντιμπέι" εντυπωσιασμού δεν υπάρχεις! Και ενώ καιγόμαστε κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, ο διάλογος έχει περιοριστεί σ’ αυτό το επίπεδο, απομακρύνοντας την συνειδητοποίηση ότι η ευθύνη δεν βρίσκεται αλλού. Δεν είναι μεταφυσικοί οι λόγοι που φτάσαμε ως εδώ. Στη διαπαιδαγώγηση των μαζών (έτσι δεν το λέγαμε;) οφείλεται. Στον ξεπεσμό μιας δεξιάς «αριστεράς» που πασοκίζουσα επικινδύνως, καιρό τώρα, παραδομένη εφαρμόζει μεθόδους αποπροσανατολισμού με εξαιρετική δεινότητα. Το δήθεν, το λάιφ στάιλ και η επιφανειακή, για τον εντυπωσιασμό, αντιμετώπιση του κόσμου γύρω μας, ξεχείλισε ύπουλα και σταθερά από τις οθόνες του χαζοκουτιού (αλήθεια γιατί δεν χρησιμοποιείται ο όρος σήμερα;) πλημμυρίζοντας τις καθημερινές μας ζωές. Η ευθύνη εκτός αυτών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους και επιλέγουν τέτοιου είδους θεραπεία για τους πολλούς, βαρύνει και «αριστερούς» που κλυδωνίζονται σε ρυθμούς πλυντηρίου πριν το στύψιμο, ανάμεσα σε πάλαι ποτέ πίστεις για θολούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς και παγκοσμίου πρωτοτυπίας Νατοϊκική αντίληψη του «δίκιου» της καπιταλιστικής επιβίωσης, τάζοντας απροκάλυπτα, ενόψει εκλογών καθρεφτάκια με δόσεις, στους ιθαγενείς. Το δήθεν και το κατ επίφαση, έγινε πρωταγωνιστής της πολιτικής μας ζωής και του οράματος για το αύριο. (Αν έχει επιζήσει κάτι τέτοιο). Το λεγόμενο πολιτικό κριτήριο εξαφανίστηκε από την αφετηρία εκλογικής κρίσης μετατρεπόμενο σε είδος εν ανεπαρκεία. Δεν το παλεύουμε πια! Τουλάχιστον πολλοί από τους νεώτερους, αυτοί που απριόρι αποτελούν την ελπίδα που δεν έζησαν μεταπολιτεύσεις και βρίσκουν απολύτως θεμιτό να έχουμε κοινοβούλιο με ναζιστές -ως κριτήριο δημοκρατίας, παραδόθηκαν. Πολιτικοί, γεμίζουν γήπεδα πινγκ-πονγκ και μιλούν για λαοθάλασσες, ντοκιμαντέρ θυμίζουν την απαξία των ζωών μας και εμείς μιλάμε για το τάιμινγκ λες και ο άδικος θάνατος είχε καλό τάιμινγκ. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά ψήφος εμπιστοσύνης ζητείται από κουκιά. Ας τους πει κάποιος: Μαγκιά δεν είναι να σε ψηφίζουν τα κουκιά! Μαγκιά κι αριστερή μάλιστα, είναι να σε εμπιστεύονται οι γιαγιάδες που πλέκουνε τερλίκια για να επιζήσουν, οι προσοντούχοι ντελίβερι και οι παρτ-τάιμ εργαζόμενοι. Οι φοιτητές που ελπίζουν μόνο σε δουλειά αντί για μέλλον και οι μετανάστες που έδιωξε οφ σόρ η «αριστερά» των μνημονίων (θυμάστε, ήταν η δεξιά που τόκανε παλιά αυτό). Αλήθεια πόσο «κατέβηκε» το ποσοστό ανεργίας για έναν άνεργο; Υπάρχει λύση όμως! Μόνο που αυτή δεν θα σε εξαπατήσει, τάζοντας σου «εξόδους.» Αυτή την ψάχνεις συνειδητά και τη βρίσκεις! Και για να μη ξεχάσω την αρχική διαπίστωση περί παραλογισμού και σουρεαλιστικής ζωής να γράψω πως όλα προδιαγεγραμμένα και αναμενόμενα είναι. Αποτέλεσμα της υπεράσπισης των συμφερόντων τους. Αυτών που αντιτίθενται στα δικά σου!
Όχι δεν είναι παραλογισμός! Δεν ζούμε σε σουρεαλιστικές εποχές. Το να μην ήσουν παλιότερα οργανωμένος σε πολιτική νεολαία, να μη σε απασχολούσε η πολιτική, αποτελούσε κουσούρι που εμπόδιζε ακόμα και τις κοινωνικές σου σχέσεις. (Όχι πως μας οδήγησε σε κάνα ξέφωτο αυτό). Σήμερα αν δεν συζητάς για τα πούρα του ηγέτη αντί του προλεταριακού διεθνισμού, τις διακοπές στα κότερα της ελίτ αντί για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τον Πολάκη, τον Κούλη, την Πορτοσάλτια δημοσιογραφία, τις μίζες και την απροκάλυπτη «σπιρτάδα» ηγετών, αντί να προβληματίζεσαι για το αν είναι ένα το κόμμα ή δύο, (λυμένο σήμερα όπως και τότε) είσαι ένα τίποτε! Αν δεν συζητάς για "ντιμπέι" εντυπωσιασμού δεν υπάρχεις! Και ενώ καιγόμαστε κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, ο διάλογος έχει περιοριστεί σ’ αυτό το επίπεδο, απομακρύνοντας την συνειδητοποίηση ότι η ευθύνη δεν βρίσκεται αλλού. Δεν είναι μεταφυσικοί οι λόγοι που φτάσαμε ως εδώ. Στη διαπαιδαγώγηση των μαζών (έτσι δεν το λέγαμε;) οφείλεται. Στον ξεπεσμό μιας δεξιάς «αριστεράς» που πασοκίζουσα επικινδύνως, καιρό τώρα, παραδομένη εφαρμόζει μεθόδους αποπροσανατολισμού με εξαιρετική δεινότητα. Το δήθεν, το λάιφ στάιλ και η επιφανειακή, για τον εντυπωσιασμό, αντιμετώπιση του κόσμου γύρω μας, ξεχείλισε ύπουλα και σταθερά από τις οθόνες του χαζοκουτιού (αλήθεια γιατί δεν χρησιμοποιείται ο όρος σήμερα;) πλημμυρίζοντας τις καθημερινές μας ζωές. Η ευθύνη εκτός αυτών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους και επιλέγουν τέτοιου είδους θεραπεία για τους πολλούς, βαρύνει και «αριστερούς» που κλυδωνίζονται σε ρυθμούς πλυντηρίου πριν το στύψιμο, ανάμεσα σε πάλαι ποτέ πίστεις για θολούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς και παγκοσμίου πρωτοτυπίας Νατοϊκική αντίληψη του «δίκιου» της καπιταλιστικής επιβίωσης, τάζοντας απροκάλυπτα, ενόψει εκλογών καθρεφτάκια με δόσεις, στους ιθαγενείς. Το δήθεν και το κατ επίφαση, έγινε πρωταγωνιστής της πολιτικής μας ζωής και του οράματος για το αύριο. (Αν έχει επιζήσει κάτι τέτοιο). Το λεγόμενο πολιτικό κριτήριο εξαφανίστηκε από την αφετηρία εκλογικής κρίσης μετατρεπόμενο σε είδος εν ανεπαρκεία. Δεν το παλεύουμε πια! Τουλάχιστον πολλοί από τους νεώτερους, αυτοί που απριόρι αποτελούν την ελπίδα που δεν έζησαν μεταπολιτεύσεις και βρίσκουν απολύτως θεμιτό να έχουμε κοινοβούλιο με ναζιστές -ως κριτήριο δημοκρατίας, παραδόθηκαν. Πολιτικοί, γεμίζουν γήπεδα πινγκ-πονγκ και μιλούν για λαοθάλασσες, ντοκιμαντέρ θυμίζουν την απαξία των ζωών μας και εμείς μιλάμε για το τάιμινγκ λες και ο άδικος θάνατος είχε καλό τάιμινγκ. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά ψήφος εμπιστοσύνης ζητείται από κουκιά. Ας τους πει κάποιος: Μαγκιά δεν είναι να σε ψηφίζουν τα κουκιά! Μαγκιά κι αριστερή μάλιστα, είναι να σε εμπιστεύονται οι γιαγιάδες που πλέκουνε τερλίκια για να επιζήσουν, οι προσοντούχοι ντελίβερι και οι παρτ-τάιμ εργαζόμενοι. Οι φοιτητές που ελπίζουν μόνο σε δουλειά αντί για μέλλον και οι μετανάστες που έδιωξε οφ σόρ η «αριστερά» των μνημονίων (θυμάστε, ήταν η δεξιά που τόκανε παλιά αυτό). Αλήθεια πόσο «κατέβηκε» το ποσοστό ανεργίας για έναν άνεργο; Υπάρχει λύση όμως! Μόνο που αυτή δεν θα σε εξαπατήσει, τάζοντας σου «εξόδους.» Αυτή την ψάχνεις συνειδητά και τη βρίσκεις! Και για να μη ξεχάσω την αρχική διαπίστωση περί παραλογισμού και σουρεαλιστικής ζωής να γράψω πως όλα προδιαγεγραμμένα και αναμενόμενα είναι. Αποτέλεσμα της υπεράσπισης των συμφερόντων τους. Αυτών που αντιτίθενται στα δικά σου!