Ποιόν εκπλήσσει η απροκάλυπτη υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της από την πλευρά του εκπροσώπου της αστικής τάξης Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματος του, της ΝΔ; Ποτέ άλλοτε, τα νεώτερα χρόνια με ευθείες δηλώσεις δεν γινόταν τόσο εμφανής η αντιπαράθεση των ταξικών συμφερόντων; Το ζήτημα υπεράσπισης των συμφερόντων δεν εκφράζεται όμως από την συγκυριακή «εκλογική» μονομαχία ΣΥΡΙΖΑ –ΝΔ όπως τεχνηέντως προσπαθεί να εμφανίζει ο ΣΥΡΙΖΑ με τα συνθήματα του περί «πολλών» και «ελίτ». Ο ΣΥΡΙΖΑ με τα μνημόνια και την πολιτική του, παρά τις περί του αντιθέτου εξαγγελίες και τη ρητορική του, που τη «στόλισε» με δικαιούμενες διακοπές σε κότερα και μέτρα «αορίστου ανακούφισης» εφοπλιστών, «ξεκαθάρισε» στη συνείδηση των εργαζομένων, ποιού συμφέροντα υπηρετεί. Ο Μητσοτάκης υπομειδιώντας, στην προσπάθεια του να εξαπατήσει, θέτει επιμελώς αλλά καθόλου αφελώς, ερωτήματα του τύπου, «τι το κακό υπάρχει» αν συμφωνεί η εργοδοσία με τον εργαζόμενο; Βάζει δηλαδή στο δημόσιο διάλογο παραπλανητικώς, πλαστά διλλήματα στους απελπισμένους εργαζόμενους και τους άνεργους ότι τάχατες αφού η «αριστερά» δεν έχει προτάσεις για την απελευθέρωσή σου από τα δεσμά της ταξικής εξάρτησης, συνεργάσου! Εξέτασε κι αυτή την εκδοχή! Μήπως ακολουθώντας αυτό το δρόμο θα έχεις συμφέρον; Έχει παράδοση η συντηρητική παράταξη στις προσπάθειες κατάργησης της πάλης των τάξεων. (Ας θυμηθούμε, οι παλιότεροι τουλάχιστον, το 1976 και τον τότε Υπουργό Εργασίας Λάσκαρη). Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη μας. Πότε άλλοτε, στην πορεία των ταξικών αγώνων, εργοδότες και εργαζόμενοι είχαν κοινά συμφέροντα; Πότε και που άλλοτε η μισθωτή εργασία συντάχτηκε με την κερδοφορία του κεφαλαίου και τα συμφέροντα του; Πότε και που άλλοτε το «στρογγύλεμα» των ταξικών αντιθέσεων στο όνομα μίας δήθεν «εργασιακής ειρήνης» με στόχο μία θολή «φιλελεύθερη κοινωνική» πρόοδο, δεν οδήγησε πουθενά αλλού πέρα από την αναθεώρηση και τον οπορτουνισμό με αποτέλεσμα την περαιτέρω περιθωριοποίηση των εργαζομένων; Πότε και που άλλοτε ήταν προς το συμφέρον της εργατικής τάξης η απεμπόληση των δικαιωμάτων της και η «συμμαχία» με τον ταξικό εχθρό; Τις απαντήσεις δεν πρέπει να τις αναζητήσουμε στην πολιτική της ΝΔ. Ούτε και σε αυτή μιας ψευδεπίγραφης αριστεράς. Δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε τις μετεκλογικές συγκλίσεις και συνεργασίες που κατόπιν εορτής βέβαια θα αποκαλύψουν την πραγματική ατζέντα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Να τις αναζητήσουμε στους περικομμένους μισθούς και τις συντάξεις, στη συρρίκνωση και κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, στην αλλαγή του χαρακτήρα της εργασίας και την εισαγωγή νέων ευέλικτων μορφών απασχόλησης, στην ανεργία των νέων και στη μαζική φυγή τους στο εξωτερικό προς αναζήτηση τύχης. Ας την αναζητήσουμε στην απόγνωση και τις αυτοκτονίες, την έλλειψη στέγης και δομών κοινωνικής στήριξης των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Στις συλλήψεις των γιαγιάδων που πωλούν ραδίκια και τερλίκια στις λαϊκές για να συμπληρώσουν τις πενιχρές τους συντάξεις. Και τότε να αποφασίσουμε «με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε!»
