Ανώνυμες γυναίκες, σπιτικές βοηθοί, θύματα φανερού σεξισμού που ανθίζει. Θύματα ρατσιστικών συμπεριφορών, ξεσκατίζουν γέρους και περιποιούνται γριές. Μαυρούες που υπηρετούν διαθέσεις αφεντικών με διπλοκάμπινα. Με το βάρος των ευθυνών εργοδοτών που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν υποχρέωσεις που τους ζάλωσε μία δήθεν ζωή σε μια διχοτομημένη πατρίδα. Ξανθές αποτριχωμένες κυπραίες που δεν μπορούν να κουβαλήσουν τα ψώνια από τα μολ, τις έχουν υποζύγια για να μη σπάσουν κανένα νύχι. Πούχουν την ευθύνη να βγάλουν το σκύλο να ανακουφιστεί. Αόρατες κοινωνικά, αποκλεισμένες, εμφανίζονται όταν το ρεπό την Κυριακή γεμίζει με χρώμα την πλατεία κοντά στο οδόφραγμα. Δίνουν νόημα στη σκονισμένη πρωτεύουσα αδρώπων που κλείσαν από καιρό αυτιά και μάτια. Είμαι μπίζι, η μόνιμη επωδός στις κουβέντες. Μπίζι να ασχοληθώ. Μπίζι αστυνομία και μπίζι εξουσίες και κόμματα μιάς κοινωνίας που σέβεται μαυροφορεμένους ταγούς που διδάσκουν αγάπη στον πλησίον. Μία κοινωνία αναίσθητη, στατιστικά ευσεβής και θρησκευόμενη σε ιστορίες ναζωραίων, ανάλγητη καθ’ όλα με σπονδές στο βόλεμα. Λοβοτομημένοι που περνούν το οδόφραγμα για τα καζίνο και τις πουτάνες. Ανύπαρκτες ξενιτεμένες μάνες περνούν αόρατες από δίπλα, καθαρές με απαστράπτοντα μαλλιά, γυαλιστερά μάτια και βλέμμα στην πατρίδα που άφησαν. Συνωστίζονται για να στείλουν το ιδρωμένο έμβασμα πίσω στις Μανίλες που θυμούνται. Γιατί τις σκότωνε ο «Ορέστης»; Μα ποιές; Αυτές δεν υπάρχουν. Δεν υπήρξαν ποτέ!
