«’Ανάγκᾳ δ᾿οὐδὲ θεοὶ μάχονται» (Σιμωνίδης ο Κείος)

Μας χαρακτηρίζουν ως δογματικούς. Αποκομμένους από την πραγματικότητα και ιδεοληπτικούς. Εμμονικούς με ιδέες που έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει. Επικίνδυνους με το βλέμμα στραμμένο προς τα πίσω, οπισθοδρομικούς και εν πολλοίς εκτός πραγματικότητας. Στάσιμους κι αποκομμένους, χωρίς επαφή με το πνεύμα της εποχής. Αναρωτιόμαστε, αμυνόμενοι, πέραν όλων των άλλων, ποιο στα αλήθεια, είναι αυτό το πνεύμα της εποχής με το οποίο εμείς δεν συνταυτιζόμαστε. Είναι η εποχή που χαρακτηρίστηκε από το διόλου πειστικό «Τέλος της Ιστορίας» και της δύσοσμης «Θεωρίας των άκρων.» Είναι η εποχή των αντιθέσεων όπου καθορισμένη από την τάχατες απουσία προτύπων, γίνεται αγωνιωδώς, προσπάθεια να πειστούν οι λαοί ότι ο καπιταλισμός είναι το μέλλον της ανθρωπότητας και όχι το μέλλον των λίγων. Η εποχή όπου παρατηρούμε την ταξική αντιμετώπιση της συνδημίας (και όχι πανδημίας). Όπου η διαχείριση του υγειονομικού προβλήματος επιτείνει κι αυτό όχι λόγω άγνοιας των επιστημόνων αλλά άνομων επιλογών που είναι ανεπαρκείς κατά το επιεικέστερο. Όπου αντί της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κρατικής μέριμνας οι κυβερνητικές υποχρεώσεις κρύβονται πίσω από τη λογική της ατομικής ευθύνης. Όπου η έννοια κοινωνικό κράτος αποδυναμώθηκε κατά τις επιταγές της επάρατης ελεύθερης οικονομίας. Η εποχή κατά την οποία οι ελλείψεις λόγω επιλεκτικής λιτότητας καθορίζουν το αν θα επιζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε. Η εποχή όπου τα δήθεν επιχειρήματα των κρατούντων, καλυμμένα, επιβάλλονται. Η εποχή των παλινωδιών και του αυταρχισμού. Η εποχή των νομοθετικών διαταγμάτων που καταργούν κάθε έννοια έστω και της κατ΄επίφαση δημοκρατίας τους. Η εποχή των μέτρων κάθε είδους, σε κάθε επίπεδο αντίκεινται στην κοινή λογική. Η εποχή της φτώχειας και της ανέχειας όπου μεγάλα στρώματα του πληθυσμού ζουν στο μεταίχμιο. Της ανεργίας και των ανάλγητων δηλώσεων ότι οι μακροχρονίως άνεργοι «βρήκαν τρόπο να επιβιώνουν» και συνεπώς δεν χρειάζονται κρατική συνδρομή. Όπου οι αυτοκτονίες και τα ψυχικά νοσήματα θεριεύουν. Όπου τα νοσοκομεία μετατρέπονται λόγω πολιτικού κόστους, σε «μονοθεματικά» νοσοκομεία, εις βάρος ασθενών με άλλα σοβαρά νοσήματα. Όπου η αμφίβολης αποτελεσματικότητας «λογική» των Lockdown που μπορεί να φαντάζει ως υγειονομικό μέτρο αλλά δεν είναι μόνο μέτρο προστασίας των επιπτώσεων της συνδημίας, υπηρετεί βολικά και άλλους στόχους και μεταθέτει τα προβλήματα σε μέλλοντα χρόνο. Όπου η «μεταφυσικής» λογικής, αναμονή του εμβολίου προβάλλεται ως σωτηρία δίκην προσδοκίας χριστιανικής μετά θάνατον ζωής. Όπου οι εκπρόσωποι θεών διεκδικούν περαιτέρω εξουσιαστική δύναμη με όπλο ως συνήθως τον εκβιασμό και τις «κοσμικές» εξουσίες. Η εποχή της περιστολής των εργασιακών δικαιωμάτων που μετατρέπουν σε προ-καπιταλιστικό στάδιο τις κοινωνίες μας και επιτείνουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η εποχή «ηγετών» με ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές που επιδιώκουν και το πετυχαίνουν σ’ ένα βαθμό συμπαρασύροντας συγχυσμένους πολίτες. Η εποχή των συνομωσιολογιών και των διαφόρων θεωριών αρρωστημένης φαντασίας και άγνοιας που φανερώνει κυρίως την αγωνία αναζήτησης απάντησης στα επιμελώς δημιουργηθέντα αδιέξοδα. Εποχή όπου οι ελευθερίες περιορίζονται προς όφελος άνομων συμφερόντων. Η εποχή όπου αντικαθίστανται οι κάθε είδους κρατικές έρευνες από έρευνες μεμονωμένων δισεκατομμυριούχων και εταιρειών με προϋπολογισμούς που ξεπερνούν κατά πολύ προϋπολογισμούς ολόκληρων κρατών. Η εποχή όπου η μεθοδευμένη απόπειρα καταστροφής με συμψηφισμούς, του οράματος για το μέλλον, διεκδικεί δάφνες. Η εποχή μίας ευοίωνης προοπτικής για το μέλλον που επιμελώς προσπαθούν να καταργήσουν βάσει ενός βάρβαρου σχεδίου καταναγκασμού της εξασφάλισης του επιούσιου, φαντάζει απούσα. Είναι όμως; Οι διάφοροι «θιασώτες» του σκοτεινού νεοφιλελευθερισμού και παρόμοιων συμφυρματικών ιδεών ως πανούκλα, ελλείψει αντιπάλου δέοντος, (ευτυχώς όχι ιδεολογικά,) εξαπλώθηκε. Μας διαβεβαιώνουν ότι οι κρίσεις δημιουργούν ευκαιρίες. Θα συμφωνήσουμε απολύτως. Με τη διαφορά όμως ότι αυτή η νομοτελειακή «ευκαιρία» θα προκαλέσει την αφύπνιση των πολλών που επιβάλλεται να αναζητήσουν τη διέξοδο! Αυτή η διέξοδος υπάρχει! Δοκιμάστηκε και παρά την συγκυριακή της «πτώση,» πέτυχε!