Αστειευόμαστε ε; Κάποιοι αντιδρούν χαιρέκακα με ένα «καλά να πάθει.» Κάποιοι άλλοι αισθάνονται δικαιωμένοι λες και το αυταπόδεικτο χρειάζεται απόδειξη. Κάποιοι χαίρονται μιας και ο «σεβασμιότατος» δεν χρησιμοποιεί λεωφορείο και συνεπώς κόλλησε από τη «θεία κοινωνία.» Λες και χρειαζόταν ειδική γνώση για να καταλάβουμε ότι κάποιος αρρωσταίνει όταν πίνει (συγγνώμη καταλύει) τα σάλια πιστών. Αντιθέτως πρέπει να λυπόμαστε! Να λυπόμαστε οργισμένα γιατί πέραν των λογικών επιχειρημάτων και των επιστημονικών δεδομένων που δεν «πιάνουν,» χρειάστηκε να αρρωστήσει ένας υψηλόβαθμος παπάς για να καταλάβουμε (πληθυντικός λόγω ευγενείας) ότι όλο αυτό το αφελές παραμύθι έχει πήλινα πόδια. Δεν αντέχει στην παραμικρή λογική ερμηνεία. Μπορεί μόνο ως κακόγουστο αστείο να σταθεί. Και να ήταν μόνο το ιερό ζουμί θα’ ταν καλά. Πόσα και πόσα τέτοια παραμύθια κυριεύουν ζωές; Πόσες τέτοιες δοξασίες δεν κυβερνούν συμπεριφορές; Πόσες τέτοιες μολύνσεις δεν δηλητηριάζουν ακατάπαυστα μυαλά και συνειδήσεις; Πότε θα απαλλαγούμε επιτέλους από το υποτιμητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δόγμα ότι ηθική, αγάπη για τον συνάνθρωπο και καλοσύνη προυποθέτουν θρησκευτική πίστη και υποταγή; Πόσοι και πόσοι σε όλη αυτή τη διάρκεια της ύπαρξης των θρησκειών δεν διέπραξαν στο όνομα τους, τα χειρότερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας και μετά, με τη συγχώρηση, άντε και καμιά νηστεία και καμιά φιλανθρωπία, κατάκτησαν μία θέση στην ονείρωξη του παραδείσου τους. Πόσοι δεν ευτέλισαν τις ζωές των άλλων αλλά και τις δικές τους, για να κερδίσουν μια θέση αλλού; Ναι μπορεί η θρησκεία να είναι το όπιο του λαού αλλά και το αποκούμπι του και η παρηγοριά του όπως περίπου λέει ο θείος Κάρολος αλλά τι άλλο θα χρειαστεί για να καταρρεύσει αυτή η πλάνη που απαξιώνει τη ζωή προς χάριν κάποιας άλλης που ποτέ δεν αποδείχτηκε ότι υπάρχει (και ούτε πρόκειται) παρά μόνο ως προϊόν διεστραμμένης νόησης. Ως πότε οι ανοίκειοι εκβιασμοί των θρησκειών και των «εκπροσώπων» του θεού (ποιού απ' όλους;) θα διαφεντεύουν τις ζωές των ανθρώπων και θα τους στρέφουν μακριά από τα πραγματικά προβλήματα και την προοπτική επίλυσης τους. Ποτέ κανένας άγιος τους ούτε καν ο θεός τους και οι κατά κόσμον αντιπρόσωποι τους, είχε έστω και αμυδρά υποψία πρόθεσης να αλλάξει τον κόσμο μας. Απλώς με την επίκληση του θείου και την απατηλή υπόσχεση της μετά θάνατον ζωής διατήρησαν την εξουσία των καταπιεστών σε βάρος όλων των ανθρώπων. Και μιά και φτάνουμε οσονούπω στην επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 αφήνοντας κατά μέρος τους άκυρους και ανούσιους μεταφυσικούς προβληματισμούς ας αναλογιστούμε επιτέλους -όχι σιωπηλά αυτή τη φορά- για το ρόλο της ελληνικής εκκλησίας στον ξεσηκωμό αλλά και στην μετέπειτα δημιουργία, οργάνωση και λειτουργία του κράτους μας.
