Είναι όμως απολύτως λογική και αναμενόμενη η ενδεχόμενη μεγάλη αποχή από τον εμβολιασμό μετά τις παλινωδίες των κυβερνήσεων που για άλλη μια φορά αποδεικνύουν την διαπλοκή με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τον «δισταγμό» τους να θέσουν έστω και προσωρινά στο περιθώριο, τις ιδεολογικές τους εμμονές προς όφελος του κοινού συμφέροντος των λαών και της ίδιας της ζωής των πολλών.
Στο «χυδαίο» ισοζύγιο οφέλους και ζημίας που πάντα είναι παρεξηγήσιμο καθώς παραπέμπει σε καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές λογικές , η «ζημία» αφορά στο θάνατο.
Γι αυτό αναμενόμενο θα ‘πρεπε να είναι, κάποιοι πολιτικοί, πολιτικάντηδες και κάθε λογής δημοσιολογούντες, υπεραμύντορες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που καταφεύγουν σε τέτοιου είδους «εύκολα, απλουστευτικά επιχειρήματα» να είναι διστακτικότεροι.
Ας κρατήσουν «κρυφή» έστω προσχηματικά και αδέξια, την με κάθε θυσία επιδιωκόμενη ανοσία της αγέλης προς όφελος της οικονομίας που τους βολεύει και της καθεστηκυίας τάξης .
Αυτοί που διαχειρίζονται τις ζωές μας βάσει των γνωστών τους ιδεοληψιών και συμφερόντων, αυτοί που καθορίζουν τον τρόπο που ζούμε σε όλα τα επίπεδα, αυτοί που με αφορμή την πανδημία, έχουν πλέον απροκάλυπτα, τη δυνατότητα, καθώς κατ’ αυτούς η κρίση γεννά ευκαιρίες, να διαχειριστούν, για τους δικούς τους πάντοτε λόγους και τα συμφέροντα, τη «μετατροπή» μας σε στατιστικό μέγεθος.
Δεν πρόκειται για έκπληξη! Είναι ακριβώς αυτοί οι ίδιοι που υπηρετώντας τη βάρβαρη λογική κόστους και οφέλους, δεν θα διστάσουν να μας οδηγήσουν όπως με συνέπεια έχουν κάνει στο παρελθόν, με την ίδια ακριβώς «δογματική αλήθεια» των ισοζυγίων, σε πολέμους και αιματηρές συρράξεις.
Οι εμβολιασμοί έχουν παρενέργειες. Το ζητούμενο είναι πόσο έτοιμοι είμαστε μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο από τη μία του αιφνιδιασμού μας από τον ιό κι από την άλλη της άρνησης αμφισβήτησης ενός συστήματος που δεν υπηρετεί τους πολλούς, να αντιμετωπίσουμε με αποτελεσματικότητα τόσο τον ιό όσο και τα πιθανά και σπάνια είναι αλήθεια, προβλήματα που γεννά η πάλη για την αντιμετώπιση του;
Πόσο έτοιμο και «ενημερωμένο» είναι το ιατρικό προσωπικό και τα κρατικά συστήματα υγείας να αντιμετωπίσουν τα περιστατικά θρομβώσεων; Ο παράγοντας χρόνος είναι βασικός από ότι ακούμε. Πόσο γρήγορα θα μεταφερθείς σε νοσοκομείο; Πόσο θα κινδυνεύσεις από πιθανή μόλυνση από covid 19 σε ενδεχόμενη νοσηλεία σου; Θα γίνει η σωστή εκτίμηση για την φαρμακευτική αντιμετώπιση των θρομβώσεων που διαφέρει από τις «κλασικές» θρομβώσεις; ( Γίναμε τώρα όλοι μας, ειδικοί!) Και το άγχος της αναμονής μετά τον εμβολιασμό για να μάθεις αν θα σωθείς από την covid 19 και …φύγεις από θρόμβωση, είναι αμελητέο; Αυτός ο καταιγισμός των προβληματισμών και της αντιφατικότητας μέτρων και απαγορεύσεων,πόσο επηρεάζει την εύθραυστη λόγω περιορισμών, ψυχική μας υγεία;
Γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο; Να αναζητήσουμε ασφαλέστερα εμβόλια, ενισχύοντας παράλληλα το ΕΣΥ, προχωρώντας σε μαζικές επιτάξεις ιδιωτικών κλινικών και σε μια σειρά άλλων διεκδικούμενων, από την αρχή αυτής της περιπέτειας, μέτρων που θωρακίζουν την λαϊκή υγεία;
Γιατί δεν γίνονται κανονικά τεστ από ειδικούς και καταφεύγουμε σε αμφισβητήσιμης, για διάφορους λόγους, πιστότητας DIY διαγνώσεις;
Γιατί να αποδεχτούμε την βαρβαρότητα της ατομικής ευθύνης που ναι μεν είναι αυτονόητη σ’ ένα βαθμό αλλά με κανένα τρόπο δεν καλύπτει όπως επιδιώκεται τις ευθύνες των κυβερνώντων;
Ενδεχομένως αφελή τα ερωτήματα αλλά ας καταλήξουμε επιτέλους, με κάποιο τρόπο και με βεβαιότητα στη διαπίστωση ότι τίποτε δεν θα αλλάξει, στον τρόπο που ζούμε και πεθαίνουμε αν εμείς δεν το επιδιώξουμε! Ας δούμε την πανδημία, την αυταπόδεικτη αλήθεια της και τη βαρβαρότητα της διαχείρισης της, ως ευκαιρία!
