Ποιοι είναι και τι θέλουν από μας;
Παλαιοί συμπατριώτες κάτοικοι της χώρας που σε κάποια φάση της ζωής τους αποφάσισαν ή εξαναγκάστηκαν να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και μετεγκαταστάθηκαν σε κάποια χώρα της αλλοδαπής.
Κανείς τους δεν διακτινίστηκε στην ξενιτειά! Όλοι τους συνειδητά μετανάστευσαν.
Πρόκειται δηλαδή εν πολλοίς όπως εξάλλου δηλώνει και ο όρος μετανάστης, για μία συνειδητή απόφαση «να αναστηθεί» κάποιος σε μία ξένη χώρα πέραν της πατρίδας του.
Για να υπάρξει ανάσταση όμως πρέπει να υπάρξει θάνατος. Και ο θάνατος στην προκειμένη περίπτωση είναι ο θάνατος της παλιάς ζωής που με τις αντίστοιχες συνθήκες απορρίφθηκε ώστε να ανθίσει μία νέα ζωή με νέες ανεκτές συνθήκες κάπου μακράν.
Οι σχέσεις που διατήρησαν αυτοί οι άνθρωποι με την Ελλάδα είναι ποικίλες και εξαρτήθηκαν από πολλούς μεταβαλλόμενους παράγοντες που η περιγραφή τους και μόνο είναι μία πολύπλοκη διαδικασία.
Ας περιοριστούμε μόνο στη σχέση και μερικούς από τους δεσμούς που ενδέχεται να διατηρούν αυτοί οι άνθρωποι με την πρώην πατρίδα τους.
Είναι σχέση ουσίας;
Είναι σχέση οικονομική;
Είναι πολιτιστική;
Είναι φολκλόρ με μικρούς εύζωνες και Παρθενώνες σε δισκάκια στους τοίχους ή παναγίτσες και σταυρούς κρεμάμενους στα καθρεφτάκια των αυτοκινήτων;
Είναι η «στήριξη» από χιλιάδες σε συντηρητικές πολιτικές και πολιτικούς (βλ. Τράμπ;)
Είναι μήπως η σύγχυση Μελάλου Αλέξανδρου, μαιάνδρων, εν τούτω νίκα με τη χρυσή αυγή;
Μήπως είναι το αμόρφωτο κουβάρι ακόμα και κρυπτοναζιστικών ιδεών περί ανωτερότητας της φυλής με τον καπιταλισμό του «νέου κόσμου;»
Μήπως η αφ υψηλού προβαλλόμενη ευδαιμονία έναντι των εντός των συνόρων που γεννούν οι ανοίκειες αλλά πάντοτε εν ισχύ συγκρίσεις ;
Δεν είναι όλα αυτά χαρακτηριστικά της «ελληνικής» συνείδησης μεγάλου μέρους της «ομογένειας» του σήμερα;
Αν αφήνοντας τις γενικεύσεις και με ψυχραιμία χαρτογραφήσουμε τον ελληνισμό Ευρώπης, Αφρικής, Αμερικής και Αυστραλίας θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για διαφορετικά υποσύνολα αυτού που γενικώς και ίσως αυθαιρέτως ονομάζεται «ελληνική διασπορά.»
Το επίσημο ελληνικό κράτος όπως εξάλλου έκανε ανέκαθεν, αποποιήθηκε και εν τέλει μετέφερε τις ευθύνες του για τους απόδημους ( ; ) σε τρίτους ανάμεσα στους οποίους και την τύχη.
Στην περίπτωση τόσο της Αυστραλίας όσο και της Αφρικής και Αμερικής όπου έχουμε περάσει σε άλλη φάση, με «έλληνες» τέταρτης και πέμπτης γενιάς, η επίσημη Ελλάς, έχει «αναθέσει» την ομογένεια, στην εκκλησία.
Η ευθύνη του ελληνικού κράτους για την παιδεία και τη γλωσσομάθεια χαρακτηριστικών αλλά όχι απαραίτητων ή μοναδικών στοιχείων οικοδόμησης ελληνικής συνείδησης στο εξωτερικό, έχει ανατεθεί στην εκκλησία απευθείας ή εξ αντανακλάσεως στην «αγία» ιδιωτική πρωτοβουλία. (Όχι ομαλά σε όλες τις περιπτώσεις , είναι αλήθεια.)
Πόσο ακριβής εν τέλει είναι η πολυφορεμένη εξίσωση Greek means Greek-Orthodox?
Τα αμφίβολης «ελληνικότητας», πατριαρχεία λοιπόν έχουν, απουσία του ελληνικού κράτους, την ευθύνη «διατήρησης» της ελληνικότητας.
Τι είναι όμως ελληνικότητα και τι σχέση έχει με την ελληνική συνείδηση;
Έχουν οι «έλληνες του εξωτερικού» ελληνική συνείδηση επειδή τσουγκρίζουν κόκκινα αυγά το Πάσχα;
Πως αυτή εκφράζεται σε καθημερινή βάση;
Πως παλεύοντας για τον βιοπορισμό ή κοπιάζοντας να «διατηρήσουν» μία άνετη ζωή στο εξωτερικό, δύνανται ή δικαιούνται και υπό ποιες προϋποθέσεις να εκφέρουν γνώμη για τη πατρίδα που άφησαν πίσω τους πριν από δεκάδες χρόνια;
Ποια είναι η εικόνα ή πόσο διαστρεβλωμένη είναι αυτή η εικόνα που έχουν για την «πατρίδα» του σήμερα;
Ποιοι από τους κρατούντες ή το το πολιτικό προσωπικό, είναι τόσο «γενναίοι» που θα πάρουν την ευθύνη της εξίσωσης της ψήφου των διάσπαρτων ανά την υφήλιο «ελλήνων» με αυτή των διαμενόντων και υποκειμένων σε μνημόνια, λιτότητα και διάφορες κατάρες γηγενών;
Πως λοιπόν θα εξασφαλιστεί η ενημέρωση των «ομογενών» για το τι διακυβεύεται στις ελληνικές εκλογές;
Για την ταξική διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας θα πούμε τίποτε;
Και έρχεται τώρα το ελληνικό κράτος (διάβαζε η αστική τάξη για τα δικά της συμφέροντα) ως τυμβωρύχος επί του ημιθανούς ή νομοτελειακά νεκρού σώματος της λεγόμενης ομογένειας, να εργαλειοποιήσει τη σχέση του μαζί της.
Ποιος δεν βλέπει ότι αυτό γίνεται προς εξυπηρέτηση των αστικών κομμάτων με στόχο τον επαναπροσδιορισμό, δια της απονομής τάχα δικαιωμάτων, μίας εν διαστάσει σχέσης;
Απροκάλυπτη σκοπιμότητα που γυρίζει την πλάτη, στις ευθύνες που αδιαμφισβήτητα έχει η εντός των συνόρων κυβερνούμενη Ελλάς για την επί σειρά ετών εσκεμμένη «εγκατάλειψή» μίας δια ασαφών κριτηρίων ονομαζόμενης ομογένειας.
Στο κάτω-κάτω αν θέλεις να δομήσεις μία "ουσιαστική σχέση" με τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους άλλων χωρών δεν αρχίζεις με το δικαίωμα ψήφου!
Αυτά τα ολίγα ως συμβολή σε ενδεχόμενο προβληματισμό ή μηρυκασμό μίας ήδη μασημένης τροφής.
