Πόση "επαναστατικότητα" κρυβει η διεκδίκηση της ΛΟΑΤΚΙ + κοινότητας για ισονομία, νομιμότητα γάμων και κληρονομικών δικαιωμάτων, υιοθεσίας παιδιών η παρένθετης γονιμοποίησης και εξάλειψης των διακρίσεων χωρίς τεχνηέντως να μην της περνά δήθεν από το μυαλό ότι οι ίδιοι αυτοί «θεσμοί» που ισχύουν για το ευρύτερο σύνολο, επιβάλλεται να αμφισβητηθούν.
Η λογική της «εξίσωσης» της κατ' εικόνα και ομοίωση, αντιμετώπισης των ομόφυλων ζευγαριών με τα ετεροφυλόφιλα αντίστοιχα τους και η αντίληψη ότι ετεροφυλόφιλοι, ομοφυλόφιλοι και άλλοι είναι μέλη αντιπάλων στρατοπέδων είναι βαθύτατα συντηρητική.
Το δε επιχείρημα περί καταπίεσης των «διαφορετικών» που ποσοτικά συγκρίνεται με την κοινωνική καταπίεση των «φυσιολογικών» που αυτή κι αν υπάρχει, ας μην το ξεχνάμε, δεν μπορεί να ισχύει καθώς εντάσσεται σε έναν υπαγορευμένο, από το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα, κοινωνικό αυτοματισμό.
Με αυτης της μορφής το δικαιωματισμό δεν πετυχαίνεται (αν αυτό είναι το ζητούμενο) η ανατροπή ενός καταπιεστικού στάτους κβο που ισχύει για όλους αλλά στην ουσία άλλοτε σιωπηλώς κι άλλοτε επιμόνως και δυνατά, πάντοτε όμως υποκριτικά (όπως αριστοτεχνικά υπαγορεύει το ίδιο το σύστημα) επιδιώκεται και μεθοδεύεται η «ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ» υπαγωγή και συστηματοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+ στο αστικό γίγνεσθαι.
Είναι αυτό το ζητούμενο για τους ΛΟΑΤΚΙ+; Αρκούνται σε μία "τεχνητή" ισότητα και "δίκαιη" αντιμετώπιση ή επιβάλλεται να αντισταθούν δυναμικά, ενωμένοι με όλες τις κοινωνικές ομάδες, αντικρίζοντας την πραγματικότητα, εντασσόμενοι και ενισχύοντας ήδη δομημένες εστίες αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και την κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο; (Επικαιροποιημενη παλιότερη ανάρτησή μου)
