Και τώρα φεύγουν οι μισοί! Αυτό που μπορεί να μας απασχολήσει αν αποφασίσουμε να προβληματιστούμε ως υπό μία έννοια οφείλουμε να κάνουμε, είναι το εάν θα μπορούσαν να αποτρέψουν πολιτικά, την ταχύτατη για να μην πούμε αιφνίδια, ελέω Αλέξη, άνοδό του.
Τι είχαν να περιφρουρήσουν;
Ένα προσωποπαγές, αρχηγικό «αριστερό» κόμμα αδίστακτο υπέρ της παραμονής μας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ που εγκαταλείφθηκε ( ; ) από τον δήθεν αριστερό Μεσσία του.
Το κόμμα που χωρίς ιδεολογία και μπούσουλα με πρόεδρο κάποιον που δε δίστασε να μεταστρέψει τη λαϊκή θέληση προς όφελος της παραμονής στην εξουσία μη διστάζοντας να πάρει αντιλαϊκά μέτρα ψηφίζοντας την πλειονότητα των κυβερνητικών νομοσχεδίων μόνο και μόνο για να ισχυροποιήσει τη θέση του στο αστικό πολιτικό σκηνικό.
Να ισχυροποιήσει παντοιοτρόπως τη θέση του αδιαφορώντας για τις έστω και για τα μάτια αρχές της αριστεράς, τις οποίες ανερυθρίαστα επικαλούνταν τα στελέχη του με κάθε ευκαιρία.
Μέσα από ποιες εσωκομματικές «δημοκρατικές» διαδικασίες θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν όλο το κόμμα και οι οπαδοί του ανέπνεαν με τους ρυθμούς της αναπνοής του αρχηγού που χωρίς αυτόν όπως αποδεικνύεται από την σημερινή κατάληξή του θα διαλυόταν.
Και τώρα διασπώνται, επικαλούμενοι τις αναζητήσεις και τις προσδοκίες του λαού.
Δημιουργούν λένε οι μεν, ένα αριστερό “προοδευτικό” χώρο που θα ανταποκρίνεται όπως γράφουν, στις αναζητήσεις και στις προσδοκίες των πολιτών ενώ οι άλλοι κοιτώντας ο ένας τον άλλον περιμένοντας πόσοι θα μείνουν στο τέλος, προσπαθούν να αρθρώσουν αμυντικό λόγο αναμένοντας το δικό τους Μεσσία προσευχόμενοι, μη μιλώντας, τους προξενήσει νέο ανεπανόρθωτο αυτή τη φορά πισωγύρισμα.
Και ανάμεσα τους οι ανανεωτικές καρικατούρες που δεν διστάζουν να εκφράσουν το ταξικό τους μίσος για το κόμμα της εργατικής τάξης δηλώνοντας εκ στόματος ιστορικού στελέχους τους: Δεν θα αφήσουμε τον κόσμο να πάει στο ΚΚΕ.
Αυτός είναι ο χώρος του Σύριζα, των άλλων και της ανανεωτικής τάχατες αριστεράς, τρομάρα της που αποκαλυμμένος πλέον επιδιώκει απροκάλυπτα να αποτελέσει το ανάχωμα του συστήματος και των υπηρετών του στην πραγματικά αγωνιστική πορεία του κόμματος της εργατικής τάξης.
Αυτός ο τίμιος κόσμος που στη πορεία των χρόνων στήριξε τη συστημική αριστερά παρασυρμένος απ’ τα συνθήματα περί δημοκρατικού σοσιαλισμού, ανθρώπινων προσώπων, τρίτων δρόμων, σταδιακών αλλαγών κι άλλων περισπούδαστων ας αναλογιστεί επιτέλους την ευθύνη του!
Ας απαντήσει στο κάλεσμα των κομμουνιστών που από το περίσσευμα της πείρας τους, με οδηγό την ιδεολογία της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά του, τον καλούν σε κοινή πορεία με στόχο τον πραγματικό εχθρό.
Το σύστημα που γεννά μεσσίες και πολυδιασπώμενους οππορτουνιστές, στάχτη στα μάτια του αποπροσανατολισμένου λαού.
Μέσες λύσεις δεν υπάρχουν!
