Είναι η ξεχειλισμένη αγανάκτηση κατά του στίγματος που μεταφέρουν οι λέξεις «αλήτης και ρουφιάνος» που συνήθως στις μέρες μας «συνοδεύουν» την επαγγελματική δημοσιογραφική ιδιότητα η αιτία αυτού του «συναισθηματικού» αλλά καθόλου δασκαλίστικου σημειώματος προς μία νέα ρεπόρτερ.
Αφορμή η επίθεση κατά του συνεργείου του ΟΡΕΝ χθες το βράδυ, στα καμένα.
Όλα αυτά τα νέα στη δουλειά παιδιά που παρά τα λάθη και τις αβλεψίες τους (για τις οποίες δεν ευθύνονται οι ίδιοι,) με το «μαρκούτσι» στο χέρι, με τις τρεις και εξήντα με τις οποίες αμείβονται και το τέρας της ανεργίας που μόνιμα τους απειλεί, βρίσκονται επί τόπου. Εκεί που «γεννιέται» η είδηση.
Δεν έχουν όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό από τους θερμοκέφαλους, καμία σχέση με τους καναλάρχες και τους διευθυντάδες. Είναι οι προλετάριοι της δουλειάς. Είναι ο σύνδεσμος μ’ αυτό που συμβαίνει τώρα. Είναι τα μάτια και τα αυτιά μας στο συμβάν. Εκεί που δεν μπορούμε να ΄μαστε. Μεταφέρουν με καλό ή κακό τρόπο (αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) μια πραγματικότητα στην οποία δεν μπορούμε, μ΄αλλο τρόπο να συμμετέχουμε Σε 'μας εναπόκειται πώς θα χρησιμοποιήσουμε τα κριτήρια (αν έχουμε από τέτοια) πώς θα φιλτράρουμε, πως θα αναλύσουμε αυτά που ακούμε και βλέπουμε.
Ο ρεπόρτερ είναι εργαζόμενος. Ο ρεπόρτερ, μπορεί να εμφανίζεται στο γυαλί ή να ακούγεται στα ερτζιανά κι αυτό για ορισμένους, άμυαλους, να ‘ναι καταξίωση και γκλαμουριά αλλά μονίμως αντιμετωπίζει συν τοις άλλοις, την απαξίωση, την κακόπιστη κριτική αλλά και κατά πως φαίνεται (εδώ που φτάσαμε) και την φυσική βία πλέον.
Αυτό είναι βάρος κάτω από το οποίο όλοι όσοι έχουν κάνει ή κάνουν, απευθείας μεταδόσεις κι είναι ευσυνείδητοι θα το αναγνωρίσουν. Όσοι έχουν «εκτεθεί» μπροστά από το μικρόφωνο και το ‘χουν «νοιώσει» θα συμφωνήσουν ότι είναι μεγάλο και δύσκολα πολλές φορές διαχειρίσιμο.
Είναι στο χέρι σου, νέα στη δουλειά ρεπόρτερ και φυσικά στο χέρι του εργοδότη σου τι είδους υλικό θα παρουσιάσεις. Τι αντιστάσεις έχεις και πόσο μπορείς να αντισταθείς. Μπορεί να διαλέξεις τον εύκολο δρόμο. Αυτόν του παπαγάλου. Αυτόν που σε θέλει να βάζεις λέξεις στη σειρά, να γράφεις τις τέσσερις παραγράφους που χρεώθηκες για να τελειώσει ανώδυνα η βάρδια. Μπορείς επίσης αξιοπρεπώς να διαλέξεις το δύσκολο δρόμο και με τη δική σου κρίση τις γνώσεις κι αυτή τη ριμάδα τη δεοντολογία να επιτελέσεις με αξιοπρέπεια το καθήκον σου όπως εξάλλου συμβαίνει σ' όλα τα επαγγέλματα.
Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να δεχτείς να γίνεις ο σάκος του μποξ. Από τη μια του «αφεντικού» σου και των παρατρεχάμενων κι από την άλλη των απαίδευτων ληπτών του μηνύματος που μεταδίδεις ή κι αυτών ακόμα που φαντασιώνονται ότι στο πρόσωπό σου αντικατοπτρίζονται συμφέροντα και σκοτεινές προθέσεις που υπάρχουν και καλά κρατούν.
Είναι τίτλος τιμής λοιπόν να γίνεις στόχος επίθεσης τραμπούκων (σχετικά ανώδυνης ευτυχώς) που με την ανοχή των μπάτσων στράφηκαν κατά της ελευθερίας του λόγου γιατί περί αυτού πρόκειται ας μη γελιόμαστε!
Από ποιόν να πρωτο-ζητήσουμε ευθύνες;
Να ‘χεις μόνο καλά στο μυαλό σου ότι όποιος ή όποια δεν πέρασε από αυτό το μεγάλο σχολείο που λέγεται επιτόπιο ρεπορτάζ δεν μπορεί να λογίζεται δημοσιογράφος. Κι εσύ να ‘σαι ευγνώμων, το μάθημα που θα "κουβαλάς" για πάντα, το πήρες.
Καλή πορεία να ΄χεις!
