Δεν είναι πως δεν ενοχλεί! Ενοχλεί! Πέραν όμως της ενόχλησης τίποτε παραπάνω! Και η ενόχληση είναι κυρίως, ο τσαμπουκάς του γείτονα και η συνεχής τοποθέτησή μας σε ρόλο αμυνόμενου. Στη συγκυρία άρχηστοι είναι οι συναισθηματισμοί του πρόσφατου μεγαλοιδεατικού ιστορικού μας παρελθόντος που ακόμα πληρώνουμε. Πρέπει να συνηθίσουμε να λειτουργούμε πέραν του συμβολικού επιπέδου. Συμβολισμός και βολικός μάλιστα, είναι ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελεί συνέχεια του Κλασικού Ελληνικού κόσμου. Συμβολισμός επίσης ότι ο Αλέξανδρος και η «ελληνιστική εποχή» διαδέχεται πολιτιστικά και όχι μόνο χρονολογικά, την ελληνική και τη ρωμαϊκή αρχαιότητα. Ήμαστε ρωμιοί, δεν ήμαστε; Ρωμαίοι λοιπόν. Τη ρωμιοσύνη δεν την κλαίμε φυσικά. Την υιοθετήσανε, οι προηγούμενοι, ως βολική ταυτότητα και εμείς τη διατηρούμε. Για την πτώση της παρηκμασμένης ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τα σύμβολα του βάρβαρου χριστιανισμού θα θρηνήσουμε; Για τους θαμμένους ζωντανούς αυτοκράτορες, για τα ξεκοιλιασμένα παιδιά και τα κομματιασμένα πτώματα στους ιπποδρόμους; Για τις μαζικές δολοφονίες και τις διώξεις ή για την κατάντια των προκαθημένων της εκκλησίας που καταδίκαζαν επαναστάσεις στο παρελθόν και ευλογούν πολέμους στη Συρία στο παρόν. Θα πούμε για δεύτερη άλωση; Θα διαψεύσουμε τον πάντα …εύστοχο Παϊσιο; Θα δακρύσουμε για τα εικονίσματα αγίων που «ελέησαν» αντί να αποπειραθούν έστω και για τα προσχήματα, να αλλάξουν τον κόσμο τους, για να «αγιάσουν.» Μη γελιόμαστε, οι εκκλησίες κι αυτής της Αγίας Σοφίας περιλαμβανομένης, μνημεία υποταγής είναι. Μνημεία κύρους για τους έχοντες και κατέχοντες και της επικυρίαρχης ιδεολογίας. Όπλα στα χέρια της εξουσίας των έωλων επιχειρημάτων, ενάντια στους «μωρούς υπηκόους» που δεν συνειδητοποιούν τη θέση και τη δύναμη τους. Δεν συντρέχει λόγος για θρήνο αλώσεων που δεν μας αφορούν. Δεν χρειάζεται το 1453 για να δίνουμε νόημα στη λέξη. Ναι γιατί άλωση είναι το μισοάδειο πιάτο στο τραπέζι, ΣΗΜΕΡΑ! Και τότε τέτοιες πολλές αλώσεις, συνέβαιναν πριν την «Άλωση.» Άλωση είναι τα παιδιά που λιποθυμάνε από πείνα στα τουριστικά, γυαλισμένα για τους σκανδιναβούς, νησιά. Τώρα, βορά στην ελεύθερη οικονομία τους, τότε όπως και σήμερα εξάλλου, νόημα ζωής για ευλογημένους ελεήμονες θεσμοθετημένων φιλάνθρωπων. Άλωση είναι η ανεργία των νέων και η φυγή στο εξωτερικό. Άλωση να ψάχνεις στα εξήντα για δουλειά και να μην έχεις λεφτά για φάρμακα. Άλωση, και της λογικής σου ακόμα, είναι οι ζαρντινιέρες του εκλεκτού που το κόστος τους ξεπερνά τα βασικό μισθό αν υπάρχει κι αυτός. Άλωση και της αισθητικής σου ακόμα, είναι οι χουρμαδιές στην Πανεπιστημίου και ο αυταρχισμός των μπάτσων και των τάχα προβεβλημένων συνδικαλιστών τους. Άλωση επίσης είναι να επιζήσει η οικονομία της εκμετάλλευσης και όχι εμείς. Άλωση είναι κι οι αντιφάσεις των δοτών «ειδικών.» Άλωση επίσης να ακούς ότι είναι ουτοπία ή κοινωνία των ίσων αλλά και η αναφορά σε συμμάχους και συμμαχίες. Άλωση κυρίως όμως είναι να προτίθενται να σου αφαιρέσουν το δικαίωμα να αντιδράς και να διαδηλώνεις. Για την άλωση μιας πόλης που παίχτηκε στα ζάρια των συσχετισμών και του παρασκηνίου μιας μακρινής εποχής και το ναό- σύμβολο μιας τάχα θείας σοφίας, συγγνώμη, αποταθείτε αλλού. Θα βρείτε σίγουρα πολλούς να σας ακολουθήσουν. Αυτοί επικαλούνται πορφύρες αυτοκρατόρων, τηγανιτά ψάρια αλλά και ηττημένες, μετά συγχωρήσεως, παρθένες που υπερίπτανται των τρύπιων τειχών!
