Είναι δυνατό να είναι τόσο ανυπεράσπιστη μία χώρα που θεωρείται απόρθητο οχυρό από αέρα, θάλασσα και στεριά;
Είναι δυνατό μία χώρα εξοπλισμένη με τα τελευταίου τύπου αμυντικά συστήματα να πιαστεί στο σαββατιάτικο βαθύ της ύπνο, σε τέτοιο βαθμό που χιλιάδες ρουκέτες να μεταφερθούν και να την πλήξουν ζωτικά αλλά και εξευτελιστικά;
Είναι δυνατό να καταλαμβάνονται τόσο εύκολα στρατόπεδα να αιχμαλωτίζονται αξιωματικοί και να “κατάσχονται” άρματα μάχης;
Η απάντηση είναι φυσικά όχι αν συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι καμία υπηρεσία αντικατασκοπείας από αυτές που λειτουργούσαν μέσα στο έδαφος της Γάζας δεν κατάλαβε τίποτα τόσο καιρό.
Δεν είναι δυνατό!
Μήπως όμως θα καταλήγαμε σε διαφορετικό συμπέρασμα αν υπολογίζαμε ότι όλο αυτό το εντυπωσιακό “φιάσκο,” ταιριάζει γάντι και εξυπηρετεί βολικά τα συμφέροντα αυτού που δέχτηκε την επίθεση;
Μήπως τελικά οι επαναλαμβανόμενες απειλές που εκτοξεύονται από τον “αμυνόμενο” δικαιώνονται πλέον; Δεν ανάβει πλέον λαμπρό, το πράσινο φως που θα του επιτρέψει την ολοκλήρωση των καλά μελετημένων και προδιαγεγραμμένων σχεδίων του;
Θα ολοκληρωθούν έτσι με τις ευλογίες των ισχυρών, οι προσδοκίες ενός κράτους που κρατά επί σειρά ετών υπό κατοχή στραγγαλίζοντας ένα δύσμοιρο λαό που παλεύει για την ελευθερία του, έρμαιος στις μεθοδεύσεις των μεγάλων αυτού του κόσμου.
Μήπως τελικώς οι μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός του Ισραήλ δεν είναι τόσο ανίκανες όσο φάνηκαν;
