Κάποιοι από εμάς που ανεβήκαμε την ανηφόρα και τώρα την κατεβαίνουμε, «φορτωμένοι» με γνώση κι εμπειρία (όπως αυτάρεσκα κορδωνόμαστε) ή σφυρίζοντας αδιάφορα, επαναλαμβάνουμε αμήχανα, καμιά φορά με οργή αλλά κυρίως με υποκριτικό δέος- σίγουρα όμως από «βολική» απόσταση και εκ του δήθεν ασφαλούς, βγάζοντας την ουρίτσα μας απέξω, αυτή την χιλιοειπωμένη στερεότυπη, ρητορική ερώτηση: «Σε τι κοινωνία ζούμε;»
«Ξεπλενόμαστε,» καταλογίζοντας στους «άλλους,» προθέσεις, κίνητρα και «αποκλίνουσες» συμπεριφορές κι αποτραβιόμαστε «απογοητευμένοι» ψάχνοντας για αίτια. Πως φτάσαμε εδώ; Είναι πολύ απλό, απαιτεί όμως, σχετική γενναιότητα να παραδεχτούμε ότι φτάσαμε εδώ διότι έτσι μας βόλευε. Μας βόλευε και μας εξυπηρετούσε να οδηγήσουμε τις κοινωνίες μας, που δεν είναι τίποτε άλλο από τις σχέσεις μας με τον «άλλο» σ΄αυτό το χάλι.
Στο χάλι που οι γιοί μας όταν τους «γαμιέται η φάση» να σκοτώνουν.
Σε μια εποχή ρηξικέλευθων λύσεων, όπου ο αυταρχισμός σε όλα τα επίπεδα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, τι άλλο περιμέναμε; Το μέτρο; Μα το μέτρο αν και εφόσον αποδεχόμαστε την ανάγκη ύπαρξης του, ως μπούσουλα ζωής το χουμε καταργήσει! Το έχουμε ξεχειλώσει. Εξάλλου το μέτρο αυτό που οι παππούδες μας είχαν, κατά πως τους βόλευε, κωδικοποιήσει με τη δογματική φράση «Παν μέτρον άριστον» εξ ορισμού δικαιώνει την κατά το δοκούν χρήση του. Πάντοτε όμως οι εξουσίες, πνευματικές ή άλλες, δημιουργούν τέτοιου είδους αφοριστικούς «κανόνες.»
Άλλες οι μονάδες του «μέτρου» για τον βρισκόμενο στο κάτω μέρος των ταξικά διαστρωμένων κοινωνιών μας κι άλλα ισχύουν στην «κορυφή» τους. Άλλο το μέτρο για τον κυρίαρχο κι άλλο για τον κυριαρχούμενο. Άλλο για τον άνδρα κι άλλο για τη γυναίκα κι άλλο για τον γαλουχημένο στην πατριαρχική κοινωνία νέο.
Δεν κάνουν το ίδιο κι αυτοί που επιλέξαμε να μας κυβερνούν;
Το μετατρέψαμε (το μέτρο) και συνεχίζουμε να το μετατρέπουμε κατά πως, κατά περίπτωση, μας/τους βολεύει. Έτσι δεν μάθαμε; Δεν μάθαμε να ετερο-προσδιοριζόμαστε; Δεν μάθαμε ότι το «σύστημα,» τους κανόνες του οποίου αποδεχόμαστε ως αναπόδραστο τρόπο ζωής, είναι τέτοιο που θα φτάναμε κάποια στιγμή να το εφαρμόσουμε απροκάλυπτα πλέον και στις «προσωπικές» μας σχέσεις; Εξάλλου ότι συμβαίνει στο μικρόκοσμο των κοινωνιών και των προσωπικών σχέσεων είναι η αντανάκλαση των ευρύτερων κοινωνικών σχέσεων. Αμφίδρομη η σχέση και ετερο-τροφοδοτούμενες οι επιδράσεις.
Θα πει κανείς γι’ όλα ο καπιταλισμός φταίει; Ναι, η απάντηση είναι: Ναι!
Ο ανταγωνισμός που ως πυρηνική εμμονική ιδέα έχει εγκατασταθεί ως ιός, στα μυαλά μας, καθοδηγεί συνειδητά ή ασυνείδητα, τις πράξεις μας προϋποθέτοντας την επικυριαρχία επί του άλλου ως προαπαιτούμενο. Η οικονομική επικυριαρχία, οι ταξικοί διαχωρισμοί και η πάλη των τάξεων, οι «άγιες» ανταγωνιστικές σχέσεις, αυτές που οδηγούν στην οικονομική και συνεπώς κοινωνική «ευτυχία,» η συνεχής πάλη να «επιπλεύσουμε» στη σούπα του καπιταλισμού, γίνεται αντιγραφή και επικόλληση στις προσωπικές σχέσεις και μετατρέπεται σε πάλη να αποδείξουμε «αξίες» δημιουργώντας την «ανάγκη» της επιδίωξης να γινόμαστε κυρίαρχοι στις προσωπικές μας σχέσεις αλλά και στον έρωτα.
Κι αυτό το γαϊτανάκι είναι αμφίδρομο και αυτοτροφοδοτούμενο.
Οι κατέχοντες τα μέσα παραγωγής, οι θέτοντες τους κανόνες, αυτοί που καθορίζουν τον τρόπο ζωής, οι άνδρες, κατ αναλογία στην πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, παλεύουν απεγνωσμένα να διατηρήσουν τα «κατακτημένα» αυτά που τους καθιστούν επικυρίαρχους.
Η βία είναι, η καλή, η δοκιμασμένη μέθοδος!
Στις κοινωνίες τίποτε δεν είναι παγιωμένο, μη ανατρέψιμο ή αναστρέψιμο. Όλα διεκδικούνται και κατακτιούνται όπως εξάλλου και στις κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις Δεν παραχωρούνται αλλά κυρίως δεν φτάνει η παρατήρηση κι οι διαπιστώσεις.
Τι χρειάζεται; Αμφισβήτηση χρειάζεται!
Δεν θα γίνει μπροστά σε καθρέφτη με «μικρές επαναστάσεις» θα γίνει όταν συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη αλήθεια ότι δεν φτάνει να τον εξηγούμε τούτο τον κόσμο αλλά απαραίτητο είναι να τον αλλάξουμε. Κι αν κάποιος αναρωτηθεί αν με τη βία δεν κυριαρχούν κι οι επαναστάσεις, διότι αυτό είναι το ζητούμενο , ας σπεύσουμε να διευκρινίσουμε ότι άλλη η βία του άδικου, άλλη η βία του δολοφόνου, άλλη η βία του «καθημερινού» άνδρα κακοποιητή κι άλλη η βία των πολλών και του δίκιου!
Για να μην καταπιαστούμε τώρα και με το βλακώδες αλλά πολύ εξυπηρετικό για το σύστημα, «Είμαι κατά της βίας από όπου κι αν προέρχεται.»
