Λένε για μας ότι ήμαστε ξεκομμένοι από την εποχή που ζούμε. Ότι μιλάμε μια ξύλινη γλώσσα. Λένε πως αποτύχαμε κι ότι αυτό που οραματιζόμαστε είναι ενάντια «στην ανθρώπινη φύση.» Λένε πως σταθεροί στο 5% δεν θα «κυβερνήσουμε» ποτέ. Μας ρωτάνε «δεν βαρεθήκατε να διαμαρτύρεστε;» Δεν βλέπετε ότι το «μοντέλο» απέτυχε; Πείτε μας απορούν: Δεν βλέπετε ότι οι θεωρίες σας δεν λύνουν προβλήματα του σήμερα; Μας λένε ότι χτίσαμε καριέρες και απολαβαίνουμε τώρα των προνομίων. Κι εμείς τους απαντάμε: Αν σ’ ένα πράγμα πετυχαίνει ο καπιταλισμός είναι να αποπροσανατολίζει. Να πετά στάχτη στα μάτια και να απομακρύνει από τα μεγάλα προβλήματα. Να κατευθύνει τη σκέψη στα δεύτερα, τα ανούσια, τα μικρά. Να σε κάνει να μη βλέπεις το συμφέρον σου που δεν είναι άλλο απ’ το δικό μου, που δεν είναι άλλο απ’ το συμφέρον των πολλών. Να σε κάνει να ξεχνάς που σε έχουν κατατάξει. Τι δυνατότητες σου δίνουν για να μην βλάψεις τα συμφέροντά τους. Τα συμφέροντα των λίγων. Ποιο αλήθεια άλλο παράδειγμα μπορεί να σε πείσει καλύτερα από αυτό που βιώνουμε σήμερα με την πανδημία; Παντού το συμφέρον τους. Παντού και με κάθε τρόπο η υπεράσπισή του. Κι εμείς τι; Να σωπάσουμε; Να μη διαμαρτυρόμαστε; Να μη διεκδικούμε; Να στολίζουμε τη γλώσσα μας με φιοριτούρες και κουβέντες ανώδυνες. Να μη μιλάμε ξύλινα; Μας βαρέθηκες ε! Προτιμάς να σου χαϊδεύουν τα αυτιά με κοροϊδίες. Να σου λένε αυτά που θέλεις να ακούσεις; Τα ευχάριστα. Να σου παίρνουν αυτά που με αίμα απόχτησες, να σε γυρνάνε πίσω σε άγριους χρόνους και εσύ να τους ακούς; Και να σκέφτεσαι: Δεν είναι στη φύση του ανθρώπου αυτή η ιδεολογία των κολλημένων στο 5%. Εγώ θα την πιάσω την καλή! Εξάλλου θέλω νάχω ελεύθερη οικονομία και τη δυνατότητα της επιλογής. Να διαλέγω εγώ βρε αδελφέ το πως θα ζω. Άμα δουλέψω σκληρά θα πετύχω! Κι ενώ με πείσμα τα επαναλαμβάνεις όλα αυτά, τώρα πεθαίνεις στοιβαγμένος στα λεωφορεία και στις δουλειές ο ένας πάνω στον άλλο. Να «φεύγεις» κατά εκατοντάδες κάθε μέρα. Να χάνεις τη δουλειά σου, να λείπουν από την οικογένεια τα βασικά και να τους ακούς να λένε ότι πάμε καλύτερα από το …Βέλγιο. Να σου’ ρχεται βήχας και να τον πνίγεις για να γλυτώσεις την απόλυση. Νάσαι μακροχρόνια άνεργος και να μην σου δίνουν τίποτε γιατί τάχατες βρήκες τον τρόπο να επιζείς. Να πας να δίνεις αίμα και να σου γράφουν πρόστιμο. Να γυρνάς καρκινοπαθής απ' τη χημειοθεραπεία και να μαζεύουν λεφτά για τα ταμεία τους. Να τους ακούς να ανοίγουν με μεγαλόπρεπες φανφάρες τα νυχάδικα και ν’ αποδέχεσαι ότι «προσπαθούν.» Να καταλαβαίνεις ότι «ανέμελα» έχουν χάσει τη γη κάτω από τα πόδια τους αλλά να μην θέλεις να παραδεχτείς ότι δεν διανοούνται, δεν διανοήθηκαν ποτέ να σε βάλουν πάνω από την οικονομία τους. Αυτή ντε την «ελεύθερη!» Αυτή που βάζει τα ραφάλ πάνω από την υγειά σου. Πάνω από τη ζωή σου. Στην οικονομία τους αυτή, εσύ δεν μετράς! Κατάλαβε το! Εσύ είσαι ένα γρανάζι! Και ως γρανάζι μόνο να γυρίζεις θέλουν. Να δουλεύει η μηχανή τους. Δεν θέλουν να σε σώσουν! Δεν θέλουν να διαταράξουν τους κανόνες τους με τίποτε επιτάξεις ή άλλα δραστικά. Δεν θέλουν ν’ ανοίξουν άλλες ΜΕΘ. Τι θα τις κάνουν μετά, αναρωτιούνται ανερυθρίαστα. Με τίποτα δεν θέλουν να προσλάβουν γιατρούς. Με τίποτα να στεναχωρέσουν τους εργοστασιάρχες. Να «κλείνουν» Μάνδρα, Ελευσίνα κι Ασπρόπυργο κι εσύ να «χαύεις» ότι φταίνε οι τσιγγάνοι ή οι αμελείς κάτοικοι. Να φλέγεται η Θεσσαλονίκη κι εσύ να τους ακούς να λένε ότι φταίει το ταμπεραμέντο των βόρειων. Μη σου διαφεύγει ότι ενώ εσένα σε απασχολούν τα νυχάδικα, το αν υπάρχει ή όχι ο κορονοϊός, το 5G, οι μάσκες, τα εννιά άτομα στο ρεβεγιόν ή το αν θα κοινωνήσεις ή όχι, κάνεις αυτό ακριβώς που θέλουν. Βλέπεις το δέντρο που σου δείχνουν και σου διαφεύγει το δάσος που σου κρύβουν. Έχεις εξάλλου το δικαίωμα της επιλογής. Έχεις το δικαίωμα να τους ορίζεις διαχειριστές της ζωής σου. Έτσι όμως, συνειδητά, πισωγυρνάς τη ζωή σου. Έτσι υποτιμάς αυτά που κέρδισες με αγώνες και αίμα, τόσα χρόνια τώρα. Κρατάς αναμμένο το πράσινο φως στους εκμεταλλευτές σου. Άστα όμως αυτά . Αυτά στα λένε αυτοί που κάνουν καριέρα στην «ξύλινη» φιλολογία. Μην τους ακούς! Εσύ το τάχα συμφέρον σου. Κούβα θα γίνουμε εξάλλου;
18 Δεκεμβρίου 2020
Τι; Κούβα θα γίνουμε;
Λένε για μας ότι ήμαστε ξεκομμένοι από την εποχή που ζούμε. Ότι μιλάμε μια ξύλινη γλώσσα. Λένε πως αποτύχαμε κι ότι αυτό που οραματιζόμαστε είναι ενάντια «στην ανθρώπινη φύση.» Λένε πως σταθεροί στο 5% δεν θα «κυβερνήσουμε» ποτέ. Μας ρωτάνε «δεν βαρεθήκατε να διαμαρτύρεστε;» Δεν βλέπετε ότι το «μοντέλο» απέτυχε; Πείτε μας απορούν: Δεν βλέπετε ότι οι θεωρίες σας δεν λύνουν προβλήματα του σήμερα; Μας λένε ότι χτίσαμε καριέρες και απολαβαίνουμε τώρα των προνομίων. Κι εμείς τους απαντάμε: Αν σ’ ένα πράγμα πετυχαίνει ο καπιταλισμός είναι να αποπροσανατολίζει. Να πετά στάχτη στα μάτια και να απομακρύνει από τα μεγάλα προβλήματα. Να κατευθύνει τη σκέψη στα δεύτερα, τα ανούσια, τα μικρά. Να σε κάνει να μη βλέπεις το συμφέρον σου που δεν είναι άλλο απ’ το δικό μου, που δεν είναι άλλο απ’ το συμφέρον των πολλών. Να σε κάνει να ξεχνάς που σε έχουν κατατάξει. Τι δυνατότητες σου δίνουν για να μην βλάψεις τα συμφέροντά τους. Τα συμφέροντα των λίγων. Ποιο αλήθεια άλλο παράδειγμα μπορεί να σε πείσει καλύτερα από αυτό που βιώνουμε σήμερα με την πανδημία; Παντού το συμφέρον τους. Παντού και με κάθε τρόπο η υπεράσπισή του. Κι εμείς τι; Να σωπάσουμε; Να μη διαμαρτυρόμαστε; Να μη διεκδικούμε; Να στολίζουμε τη γλώσσα μας με φιοριτούρες και κουβέντες ανώδυνες. Να μη μιλάμε ξύλινα; Μας βαρέθηκες ε! Προτιμάς να σου χαϊδεύουν τα αυτιά με κοροϊδίες. Να σου λένε αυτά που θέλεις να ακούσεις; Τα ευχάριστα. Να σου παίρνουν αυτά που με αίμα απόχτησες, να σε γυρνάνε πίσω σε άγριους χρόνους και εσύ να τους ακούς; Και να σκέφτεσαι: Δεν είναι στη φύση του ανθρώπου αυτή η ιδεολογία των κολλημένων στο 5%. Εγώ θα την πιάσω την καλή! Εξάλλου θέλω νάχω ελεύθερη οικονομία και τη δυνατότητα της επιλογής. Να διαλέγω εγώ βρε αδελφέ το πως θα ζω. Άμα δουλέψω σκληρά θα πετύχω! Κι ενώ με πείσμα τα επαναλαμβάνεις όλα αυτά, τώρα πεθαίνεις στοιβαγμένος στα λεωφορεία και στις δουλειές ο ένας πάνω στον άλλο. Να «φεύγεις» κατά εκατοντάδες κάθε μέρα. Να χάνεις τη δουλειά σου, να λείπουν από την οικογένεια τα βασικά και να τους ακούς να λένε ότι πάμε καλύτερα από το …Βέλγιο. Να σου’ ρχεται βήχας και να τον πνίγεις για να γλυτώσεις την απόλυση. Νάσαι μακροχρόνια άνεργος και να μην σου δίνουν τίποτε γιατί τάχατες βρήκες τον τρόπο να επιζείς. Να πας να δίνεις αίμα και να σου γράφουν πρόστιμο. Να γυρνάς καρκινοπαθής απ' τη χημειοθεραπεία και να μαζεύουν λεφτά για τα ταμεία τους. Να τους ακούς να ανοίγουν με μεγαλόπρεπες φανφάρες τα νυχάδικα και ν’ αποδέχεσαι ότι «προσπαθούν.» Να καταλαβαίνεις ότι «ανέμελα» έχουν χάσει τη γη κάτω από τα πόδια τους αλλά να μην θέλεις να παραδεχτείς ότι δεν διανοούνται, δεν διανοήθηκαν ποτέ να σε βάλουν πάνω από την οικονομία τους. Αυτή ντε την «ελεύθερη!» Αυτή που βάζει τα ραφάλ πάνω από την υγειά σου. Πάνω από τη ζωή σου. Στην οικονομία τους αυτή, εσύ δεν μετράς! Κατάλαβε το! Εσύ είσαι ένα γρανάζι! Και ως γρανάζι μόνο να γυρίζεις θέλουν. Να δουλεύει η μηχανή τους. Δεν θέλουν να σε σώσουν! Δεν θέλουν να διαταράξουν τους κανόνες τους με τίποτε επιτάξεις ή άλλα δραστικά. Δεν θέλουν ν’ ανοίξουν άλλες ΜΕΘ. Τι θα τις κάνουν μετά, αναρωτιούνται ανερυθρίαστα. Με τίποτα δεν θέλουν να προσλάβουν γιατρούς. Με τίποτα να στεναχωρέσουν τους εργοστασιάρχες. Να «κλείνουν» Μάνδρα, Ελευσίνα κι Ασπρόπυργο κι εσύ να «χαύεις» ότι φταίνε οι τσιγγάνοι ή οι αμελείς κάτοικοι. Να φλέγεται η Θεσσαλονίκη κι εσύ να τους ακούς να λένε ότι φταίει το ταμπεραμέντο των βόρειων. Μη σου διαφεύγει ότι ενώ εσένα σε απασχολούν τα νυχάδικα, το αν υπάρχει ή όχι ο κορονοϊός, το 5G, οι μάσκες, τα εννιά άτομα στο ρεβεγιόν ή το αν θα κοινωνήσεις ή όχι, κάνεις αυτό ακριβώς που θέλουν. Βλέπεις το δέντρο που σου δείχνουν και σου διαφεύγει το δάσος που σου κρύβουν. Έχεις εξάλλου το δικαίωμα της επιλογής. Έχεις το δικαίωμα να τους ορίζεις διαχειριστές της ζωής σου. Έτσι όμως, συνειδητά, πισωγυρνάς τη ζωή σου. Έτσι υποτιμάς αυτά που κέρδισες με αγώνες και αίμα, τόσα χρόνια τώρα. Κρατάς αναμμένο το πράσινο φως στους εκμεταλλευτές σου. Άστα όμως αυτά . Αυτά στα λένε αυτοί που κάνουν καριέρα στην «ξύλινη» φιλολογία. Μην τους ακούς! Εσύ το τάχα συμφέρον σου. Κούβα θα γίνουμε εξάλλου;
