Θυμάμαι τα λόγια του όταν από χιλιάδες μίλια μακριά ζήτησα να μου μιλήσει στο ραδιόφωνο. Ήταν όταν πέθανε ο συμμαθητής του Σεραφείμ και εκτός των άλλων μίλησε και για τη σχέση τους. Ζεστός, ανθρώπινος και αυστηρός την ίδια στιγμή. Ευθύς, κατανοητός, με αφοπλιστικό χιούμορ και από τους μόνους που δημοσιογραφικά, με το κριτήριο της μικρής ή της μεγάλης εμπειρίας, καταλάβαινες (δεν ήθελε δα και μεγάλη προσπάθεια) από τις πρώτες κουβέντες του διαλόγου ότι ήταν αυτό που πίστευε. Τόσο σταθερός αλλά και τόσο εκτός των στερεοτύπων που η αντίδραση θέτει για τους κομμουνιστές που η στράτευσή του στο λαϊκό κίνημα όσο κι αν πολλοί προσπάθησαν να αμφισβητήσουν δεν ήταν δυνατό να κλονιστεί! Ζευγάς που λείπει αλλά η βεβαιότητα ότι η σπορά μένει θα τον έκανε περήφανο!
